nog eens een beetje nieuws ;-)

Intussen wonen we bijna 5 maanden in Trinidad. Hoe langer het duurt, hoe moeilijker het wordt om een update te geven, want ik weer al niet meer waar te beginnen…

Misschien kan ik gewoon alvast wel zeggen dat het best goed gaat. We vinden onze draai wel stilaan zo’n beetje, en het leven gaat z’n gangetje. Zoals dat altijd en overal gaat, hebben we ook hier onze ups en downs, maar in het algemeen gaat het vooral goed. Ik probeer een beetje voorzichtig te zijn 😊 Ik weet dat de meeste mensen zo een beetje denken dat het hier elke dag vakantie is. Hoewel ik dat beeld wel snap, zeker als je sommige dingen ziet die ik post op sociale media af en toe, houdt het me ook wel een beetje tegen om veel te delen. Natuurlijk is het hier heel veel zonneschijn, maar er is ook regen. Zowel letterlijk als figuurlijk. We zijn hier niet op vakantie, we leven hier. Dat is een heel groot verschil. Maar kom, ik heb nu niet veel zin om daar echt op in te gaan 😊 Jullie snappen het hopelijk zo ook wel 😊

Lode heeft een interessante en uitdagende job hier als’ country economist’, waarbij hij echt tussen en met de mensen werkt, terwijl dat in DC toch eerder beperkt was. Zoals alles, heeft ook dat z’n voor- en nadelen, maar ik denk dat ik mag zeggen dat hij blij is met de verandering, ook al is het best vaak zoeken naar hoe hij die job dan precies moet invullen. Maar dat komt wel met de tijd. Om het heel kort samen te vatten, moet hij de economische situatie van Trinidad & Tobago opvolgen en analyseren, en daarover adviseren aan zijn werkgever, externe bevoegde instanties, enz. Hij werkt ook samen met de overheid en verschillende instanties in het economische veld in dit land. Op dagdagelijkse basis doet hij ook best veel administratief werk ter ondersteuning van zijn team en dan vooral zijn directe overste, de ‘country representative’, zoals teksten schrijven, presentaties voorbereiden, duiding geven, enz.

Intussen gaan de kids ook allebei naar school:

Rosanne zit op school in een klein schooltje in onze straat, twee huizen verder om precies te zijn. Het is een soort van ‘home school’, en omdat haar juf, Auntie Suzy haar laatste jaar doet en dus geen nieuwe jongere kindjes meer heeft aangenomen, zijn ze maar met een heel klein groepje kindjes. De enige kindjes die nog werden aangenomen waren Rosanne en 2 andere expat kindjes, waarvan eentje, Amelia, echt het allerbeste vriendinnetje is van Rosanne. Heel schattig! Ik denk dat ze in totaal met 10 of 11 zijn, en ze hebben twee juffen: Auntie Suzy en Auntie Amanda. Alle juffen en mama’s en tante’s en … worden hier ‘Aunty’ genoemd, bv. als er een kindje bij ons komt spelen, zegt de mama dat ze naar auntie Barbara moeten luisteren, enz. Rosanne gaat  graag naar school, al van dag 1, al gaan de ochtenden niet altijd even vlot. Ze gaat van pakweg 8.30-9u en de school is gedaan om 13u. Ze spelen en leren er, en het is eigenlijk echt wel vergelijkbaar met een kleuterschool. Elke ochtend fietst ze met haar loopfietsje naar daar, en elke middag weer terug, en alle kindjes vinden haar fietsje heel cool, zijzelf incluis.

Daarnaast doet Rosanne ballet en leert ze zwemmen, wat alles behalve een overbodige luxe is gezien we hier een zwembad in onze tuin hebben, net zoals de meeste mensen waar we mee in contact komen via school en activiteiten e.d.

Sia zit op de internationale school, The International School of Port of Spain, oftewel ISPS.  Ze zit er in Kindergarten, net zoals ze in Amerika zat. Eigenlijk zit ze daarmee een beetje achter op het Belgische schoolsysteem, omdat ze hier niet de kalenderjaren gebruiken om te bepalen in welke klas je zit, maar er wordt geteld van september tot augustus. Sia zit dus met kindjes in de klas die geboren zijn tussen september 2011 en augustus 2012, terwijl ze in Belgie met enkel kindjes van 2011 in de klas zou zitten, nu in het eerste leerjaar. Volgend jaar gaat ze hier naar First Grade en wordt het wat serieuzer. Nu zit ze in een soort overgangsjaar. Ze leert lezen en schrijven en rekenen, maar op een gezapiger tempo dan dat in Belgie het geval zou zijn, denk ik. Ze leert natuurlijk enkel lezen en schrijven in het Engels, wat sterk verschilt van het Nederlands, zowel qua klank (denk vooral aan de klinkers!) als qua schrift (geen schoonschrift hier, enkel losse letters). Ik overweeg on vanaf volgend jaar of later zelf wat pogingen te doen om het Nederlands aan te leren. Alle tips zijn welkom! Ze leert ook Spaans op school, en heeft daarnaast ook sport, muziek, art class, enz.

Haar juf heet Ms. Khan (Miss … vanaf de ‘grote’ school worden de juffen Miss genoemd en niet meer ‘Auntie’, of zo begrijp ik het toch) en Sia is dol op haar. Eigenlijk is Sia tot nu toe altijd al dol geweest op haar juffen, en dat is wel schattig om zien. Hoewel ik initieel vond dat de juf wat afstandelijker was, ben ik er intussen van overtuigd dat ze een echte superjuf is. Ze ziet goed hoe Sia in mekaar zit, en we hebben de indruk dat ze het beste in haar naar boven weet te halen. Sia gaat dan ook in het algemeen graag naar school. Dat was niet altijd het geval, want de eerste weken/maanden was het soms wat moeilijker op sociaal vlak. Dat is iets dat ook niet nieuw is. Sia is gewoon niet het ‘typische’ meisje en klikt vooral met bepaalde types. Ik kan niet goed omschrijven met wie wel en wie niet, het is gewoon zo. Ze is ook wat wilder dan de meeste meisjes. In kindergarten in Amerika zat ze in een grote klas en was het daardoor wat makkelijker omdat de vijver om uit te vissen nu eenmaal groter was. Nu zit ze in een klein klasje, met 14 kindjes, waarvan de helft van elk geslacht. Dat maakt dat de keuze wat beperkter is. Soms gaat dat een tijdje goed, en dan weer even niet, merken we. Nu lijkt het weer goed te gaan 😊

De laatste tijd is Sia ’s ochtends echt altijd heel goed gezind! Dan zitten wij daar als een half wrak en is zij het grappenmakende zonnetje in huis. Rosanne is het ergst van al trouwens, daarbij moeten we na het wakker worden echt zien dat ze zo snel mogelijk iets eet, want ’s ochtends ontploft die voor het minste. De tegenpool van Sia qua humeur! Gelukkig kan zijn dit schooljaar nog een beetje langer slapen dan Sia…
Sia start om 7.30u, en de school is gedaan om 14.15u. Dat vroege uur vinden wij niet bepaald aangenaam. Gelukkig s het op woensdag ‘late start’ en begint het dan om 8.45u, een enorme verademing in het midden van de week. Al merken we helaas dat Sia de laatste tijd elke ochtend al rond 6u wakker begint te worden, aiaiai… Dat was vroeger wel anders, maar ze begint te wennen aan het nieuwe dagritme vermoeden we…

Na school doet Sia ook karate, ballet, nog een art class, en zwemmen. Sia is een echte waterrat! Zwemmen is een van haar grootste hobby’s! Gelukkig dat we dus een zwembad hebben hier, daar hebben we al uren plezier aan gehad, en is, vooral voor de kids, de ideale afkoeling in de drukkend hete dagen hier, nu we net het meest warme deel van het droogseizoen gehad hebben. Binnenkort begint het regenseizoen, en ik ben benieuwd wat we daarvan kunnen verwachten… Wordt vervolgd 😉

 

Zo… Voorlopig houd ik het hier eventjes bij, want anders wordt het te lang en duurt het bovendien ook nog een eeuwigheid eer ik ooit eens klaar ben en dit kan posten… Ik houd het deze keer ook even zonder foto’s, omdat het altijd lang duurt om die te kiezen en te verkleinen… En voor we het weten, zijn we dan weer een week verder of zo… Intussen maak ik maar beter geen beloftes meer over dat ik wel gauw eens wat meer zal posten 😉

Wij horen ook altijd heel erg graag hoe het met jullie gaat!! Ik ben er helaas niet echt goed in om vaak/gauw/soms mailtjes en dergelijke te beantwoorden, maar als we eens wat horen van het thuisfront, zijn we daar altijd heel erg blij mee!!

Heel veel liefs!!

Tot de volgende keer!

Advertenties

De trip naar Trinidad

Intussen zijn we toch al wel eventjes in Trinidad. Hoewel ik graag ooit nog eens tijd wil vinden voor een paar blogposts over Amerika (ideetjes en inspiratie genoeg!), denk ik dat de meesten wel eerder zullen zitten te wachten op wat nieuws over Trinidad! Dus bij deze 😊

We zullen beginnen bij het begin: onze trip naar Trinidad. Na een heerlijke laatste dag in DC op nieuwjaar, zou onze vlucht op 2 januari ’s ochtends vertrekken. We hadden 2 dagen ervoor via supershuttle een grote taxibus besteld, zodat we zeker waren dat we er allemaal in zouden kunnen met onze stapel valiezen en met de cavia’s. Cavia’s meenemen is een hele onderneming, dat kan ik u nog meegeven, voor het geval iemand dat ooit ook zou overwegen… Die twee beestjes moesten om 6u aan de cargo afgezet worden, want ze mochten niet mee in de cabine. Onze vlucht was om 8.30u. De taxi was besteld voor 5.25u, aangezien het maar 10-15 minuutjes rijden is normaliter. Maar…om 5.45u was er nog geen taxi te zien. Een telefoontje verder vernamen we dat onze chauffeur op ongeveer 10 minuten was en dus onderweg was. Maar 10 minuten later was er natuurlijk nog steeds geen taxi. Nog een telefoontje verder hoorden we dat annuleren geen optie was als de taxi nog binnen het uur aankomt, en al helemaal niet als de chauffeur onderweg is. Om 6.10u kwam daar ineens een taxi aan, dan toch. Maar in plaats van een taxibus, was het een gewone, zelfs eerder kleine, taxi, waar we onmogelijk alles in zouden krijgen, misschien niet eens de helft. En we hadden er al moeten zijn. Stress alom! De chauffeur kon er niks aan doen want niemand had hem daar iets over gezegd, maar daar waren we niet echt vet mee. Lode vertrok dan maar met die taxi, een deel van de bagage, en de cavia’s richting cargo, zodat we dat tenminste al gedaan zouden hebben. Ik bestelde in allerijl een grote Uber-taxi, die gelukkig na een kleine 10 minuten daar was.

Eenmaal aangekomen aan de luchthaven, had ik het grote geluk dat ik daar mijn held van de dag tegen het lijf liep: een man van United Airlines, onze luchtvaartmaatschappij, die waarschijnlijk al gauw in het snotje had dat ik op het punt stond om het te begeven van de stress. Een nerveuze vrouw alleen met een hoop valiezen en 2 kleine kindjes, tja 😊 Die man, waarvan ik jammer genoeg de naam niet weet, heeft dan eigenlijk alles van mij overgenomen, en ervoor gezorgd dat ik helemaal niks meer moest doen. Werkelijk, mijn eeuwige dank! Want intussen bleek dat ze op de cargo niet de juiste papieren hadden voor de cavia’s en dat ze daar ook helemaal geen haast hadden om het te doen vooruitgaan. Ik denk dat Lode uiteindelijk rond 7.15u aan de luchthaven aankwam. Ik heb daar letterlijk zitten trillen van de stress! Lode lacht altijd een beetje met mijn irrationele stress, maar dingen zoals dit zijn natuurlijk alles behalve bevorderlijk… Gelukkig waren de meisjes nog te moe om er echt veel van te maken, en Rosanne heeft zelfs liggen slapen terwijl we op Lode wachtten.

verenigde smetskes trip Trinidad (1)verenigde smetskes trip Trinidad (2)

Eens Lode daar was, konden we alle valiezen inchecken, die helaas ook allemaal over gewicht waren, wat nog een flinke duit kostte. En dan richting controles en dergelijke. De kids kregen een ‘echte’ douna-badge-sticker, en keken ook uit naar de kadootjes die we hadden voor op het vliegtuig. Troetelbeertjes, hatchimals, en nog wat andere prullen, en die zijn wel effe zoet. En wonder boven wonder waren we net op tijd aan de gate! Wat zeg ik, we hadden zelfs nog tijd om een koffie te gaan halen! Ruim op tijd dus 😊

verenigde smetskes trip Trinidad (3)

We vertrokken naar Houston, en de vlucht verliep zonder problemen. Sia maakte nog wat filmpjes voor haar juf, we wuifden goodbye aan DC…  en zo eindigde dit hoofdstuk van ons leven…

verenigde smetskes trip Trinidad (11)verenigde smetskes trip Trinidad (13)verenigde smetskes trip Trinidad (8)

Hier de filmpjes:

IMG_2706 IMG_2708

IMG_2712

In Houston zouden we 4 uur hebben vooraleer onze aansluitende vlucht zou vertrekken. Bij aankomst hadden we gezien hoe ze de cavia’s uit de laadruimte haalden, dus die waren ook al mee, oef! We hielden ons onledig met rondhangen, computerspelletjes in een soort restaurant, eten, en nog meer hangen.

Toen was het tijd om in te checken. We waren ongeveer laatst, wat wij lekker makkelijk vinden, en toen we dus allemaal in de vlieger zaten, klaar voor vertrek, werd er ineens omgeroepen dat er een technisch probleem was, waar nog verder aan gewerkt moest worden, en waardoor we allemaal terug moesten uitstappen. Als het niet opgelost zou raken binnen het uur, zouden ze proberen een ander vliegtuig klaar te maken. Alle valiezen werden terug uitgeladen, en wij konen beginnen wachten. We zagen de technici werken aan het vliegtuig, maar veel konden we daar niet uit afleiden. Nu ja, safety first, dus beter zo dan ineens iets voorhebben als je in de lucht hangt natuurlijk.

Na ongeveer 1,5 uur hoorden we dat het in orde was, en dat de crew en piloten bezig waren met papierwerk. Maar een uur verder was er nog steeds geen beweging of ander nieuws, en nog een uur verder kregen we het bericht dat er maaltijdcheques uitgedeeld zouden worden omdat er nog niks bekend was. Blijkbaar moest intussen de crew vervangen worden ook, omdat die maar een bepaald aantal uren na mekaar mogen werken. Het zag er niet bepaald goed uit. De cavia’s werden intussen een keer of 3 op het vliegtuig gezet en er terug afgehaald. Die vlogen met een speciaal ‘pet safe programm’ waardoor ze wel gelukkig goed verzorgd worden. Toch een beetje geruststellend. Ik moet namelijk bekennen dat ik toch wel enkele horrorscenario’s in m’n hoofd had over aankomen en de cavia’s dood terugvinden of zo, wat een waar drama zou zijn.

Uiteindelijk, een dikke 4 uur na het oorspronkelijke vertrekuur, werd er aangekondigd dat het toch zover was: we zouden dan toch vertrekken. Ik kan je zeggen dat iedereen echt blij was van opluchting, want ik vermoed dat iedereen net zoals wij de bui al zag hangen en dacht dat we niet meer zouden kunnen vertrekken die dag… Gelukkig wel dus.

Samen met Houston namen we dus ook ‘afscheid’ van de USA. Een gek besef… En een dubbel gevoel ook.

De vlucht verliep al bij al vlot. Rosanne was doodmoe, en had het eventjes heel lastig. Vooral toen bleek dat er geen eten meer ging komen, terwijl ze veel honger had, en de snacks die gekocht konden worden, waren niet echt naar haar zin. Maar dan viel ze in slaap en heeft ze bijna de hele tijd geslapen, denk ik (ik herinner het me niet meer helemaal precies, want tegen dan werkten mijn eigen hersenen ook niet meer zo goed mee en zijn de herinneringen wat vager…). Sia keek filmpjes en viel ook in slaap. Lode en ik hebben niet echt geslapen, maar wel wat gesoest. Rond 1u ’s nachts kwamen we dan eindelijk aan in Port of Spain, de hoofdstad van ons nieuwe ‘thuisland’.

Maar dan nog waren we niet thuis, want we hadden nog een paar hindernissen te nemen. Het begon al bij de ‘customs’, waar bleek dat Lode niet het juiste formulier had om binnen te mogen en hier te mogen werken. We moesten ergens gaan zitten wachten dan, terwijl ze overal rondzochten en belden en … Uiteindelijk mochten we na een hele tijd als allerlaatsten toch door, en lieten ze ons als toeristen binnen. De controle dierenarts had al die tijd zitten wachten en moest betaald worden. Maar we vonden geen ATM (afhaalautomaat) waar we geld konden uit krijgen, en uiteindelijk moesten ze toestemming vragen om buiten de luchthaven geld te gaan afhalen, waar het echter ook pas bij het tweede toestel lukte. Volgende halte was de halte waar we de cavia’s moesten aangeven ‘goods to declare’. Gelukkig begonnen ze daar niet al onze valiezen open te doen, wat ze blijkbaar vaak doen als je iets komt aangeven. Maar er moest dan een papier gehaald worden en iets betaald worden, en dat duurde ook weer even. Gelukkig werden we opgewacht door een collega van Lode, Allister, de chauffeur. Die arme man was niet op de hoogte van de vertraging en stond dus al uren op ons te wachten. Gelukkig met een grote jeep, zodat alles erin kon.

Dan ging het richting Cargo, waar we de cavia’s moesten ophalen. Dat bleek uiteindelijk nog een hele opgave. Want de man die een stempel op bepaalde papieren moest zetten om de cavia’s ‘vrij te geven’ was er niet meer en was ook niet bereikbaar. Intussen was het 3u ’s nachts of zo, en waren we al bijna 24 uur onderweg. Niemand kon me in het begin zeggen wat er precies aan de hand was, ik kreeg een halfslachtige uitleg, moest nog wat papieren tekenen en nog eens iets betalen aan iemand achter spiegelglas, die ook niet echt zei wat ik precies aan het betalen was. Mijn kaart werkte er niet, maar gelukkig kon Allister ons voorschieten. Na ongeveer 45 minuten of zo, kwamen Lode en de kids toch ook kijken wat er aan de hand was. Toen legden ze dus nog eens uit wat er aan de hand was, en dat die man die de stempel moest zetten om 6u wel terug zou zijn (nog een dikke 2 uur te gaan dus), maar dat ze nog eens zouden rondhoren en proberen het te regelen. Wat duidelijk was, was dat kwaad maken niet zou helpen, dus we zijn geduldig en vriendelijk gebleven. Een goeie beslissing, want iedereen vertelt ons hier dat het het tegenovergestelde effect heeft als je je druk maakt! Een eerste kennismaking met de ‘Caribbean way of handling things’ 😊 Na een goed uur kwam er uiteindelijk toch schot in de zaak, en zowaar: de man van de stempels was wonderwel tevoorschijn gekomen! De stempels werden gezet, nog een handtekening hier en een datum daar, en we werden weer herenigd met onze arme cavia’s! Die beestjes waren volledig in een soort van shock, doodsbang en murw, en hadden precies amper gegeten en gedronken. Ze moesten echt danig bekomen en het heeft toch wel een paar dagen geduurd eer ze stilaan de oude waren. Maar eind goed al goed 😊

verenigde smetskes trip Trinidad (24)

Daarna ging het ein-de-lijk richting laatste halte, ons nieuwe huis! Daar kwamen we aan om 4.30u of ietsje later. De kindjes hadden vreemd genoeg ineens bergen energie, en wilden zelfs nog in het zwembad springen. Maar dat hebben we toch maar uitgesteld tot de dag erna 😊

verenigde smetskes trip Trinidad (23)

Laten we zeggen dat het dus een heel avontuur was om daar te raken! Op dat moment waren we niet echt al te blij, maar achteraf wordt zoiets weer een sappig verhaal om te vertellen 😊 En we zijn er geraakt, dat is het belangrijkste! En wat meer is… het is sindsdien alleen maar in stijgende lijn gegaan! Maar daarover een volgende keer meer 😊

December so far…

Dat het weeral lang geleden is…

Ideetjes genoeg om over te schrijven, maar tijd… dat is wat anders 🙂

Dus om gewoon toch nog eens wat te schrijven, gewoon een berichtje over december tot nu toe, en dan vooral de weekends. Ik moet zeggen dat onze weekends de laatste tijd steeds drukker worden, vooral met het vooruitzicht van onze verhuis, die er binnen 3 (!!!) weken aankomt… We willen nog zoveel mensen zien, en nog zoveel dingen doen hier in DC. Je denkt altijd dat je daar nog genoeg tijd voor hebt, maar ineens komt daar een nieuwe verhuis die je niet echt voorzien had, en is die tijd wel heel kort. De dubbele gevoelens over de verhuis vieren hoogtij, want er zijn zoveel dingen die we echt wel zullen missen. De laatste paar maanden, eigenlijk sinds Sia naar school gaat, zijn we gaandeweg steeds meer deel geworden van de gemeenschap hier. We leren veel meer mensen kennen, doen zoveel meer, en kennissen worden (stilaan) vrienden met wie we graag tijd doorbrengen. Dan is het jammer om al die dingen weer achter te moeten laten en van nul te moeten starten op een nieuwe, onbekende plek. Maar het is wat het is, en Trinidad heeft vast en zeker veel troeven waar we waarschijnlijk ook wel heel veel plezier aan zullen beleven. We zien wel.

IMG_1757

Maar we hebben dus de laatste paar weekends zoveel fijne dingen beleefd en gedaan, en in de week ook wel natuurlijk. Dus ik vertel daar wat over. Misschien werk ik al die andere blogideetjes nog wel eens uit en wordt dat hier een wirwar van verhaaltjes in een totaal niet chronologische volgorde. Maar misschien ook niet, haha 🙂

IMG_1720

Begin december werd de schoen al eens een eerste keer gezet, want oh ja, de Sint is hier ook op bezoek geweest! Niet evident hoor, want dat kennen ze hier niet, dus dat leeft ook helemaal niet. Alle kindjes krijgen hier kadootjes van Santa op kerstmis, zelfs als ze niet christelijk zijn. Speelgoedcatalogi vind je hier ook amper, maar gelukkig had ik dat mee van op mijn trip naar New York met mijn vriendinnen, in november. De kids hadden allebei goed geknipt, vooral Sia dan. Rosanne hield het beperkt: nadat ze had geknipt wat ze echt wilde, moest ze de rest niet meer bekijken. Sia daartegenover, kon niet genoeg uitknippen en opplakken. Dat typeert hen wel heel erg eigenlijk, grappig genoeg. Sia die altijd meer wilt, waarmee je nergens kan komen zonder zeer stevige voorbereiding dat ze niks gaat krijgen en zelfs dan toch nog bijna gegarandeerd gedoe omdat ze toch echt echt echt iets wilt. En dan Rosanne die zelf heel gedecideerd zegt: nee, we krijgen niks, we krijgen niet altijd onze zin. Met vaak ons slagzinnetje ‘you get what you get and you don’t get upset’ erbij, iets dat ze geleerd heeft op school en wat zo ongeveer ons dagelijkse motto is geworden 🙂 Al kan het ook anders, want soms is Sia echt wel superbraaf en makkelijk in zulke situaties, en is het kleine zus die voor heibel zorgt. Zo hadden we vorige week  een ongelooflijke scene in de speelgoedwinkel waar we een kadootje moesten kopen voor een feestje. Dan is Rosanne niet te overtreffen op vlak van drama en lawaai. En die trekt zich niks aan van de rest van de wereld op zulke momenten. Maar kom, ik wijk af 🙂 De schoentjes dus. Dolle pret toen de volgende ochtend de brieven weg waren, de wortels opgegeten en het pintje leeg! En de Sint had zowaar een brief geschreven om hen te bedanken en te melden dat ze braaf waren geweest (tiens…).

IMG_1728

Dat weekend (1 december) hadden we vrijdagavond afgesproken bij intussen goeie vrienden van ons, Adam en Paula, ouders van Dominic, een jongetje dat vorig jaar bij Sia in de klas zat. Ze hebben een dochtertje dat een dik jaar jonger is dan Rosanne ook. Hele fijne mensen, die we echt zullen missen. Ze zijn in juni ook in België geweest en vonden het geweldig, en sindsdien zijn we natuurlijk nog dikkere vrienden 😉 Sia en Dominic waren naar een kinderfeestje op de plaatselijke nabewaking, die hier ‘kids after hours’ heet en waar nu voor een avond alle kinderen welkom waren. Intussen konden Rosanne en Malia spelen en wij babbelen, en we aten samen pizza. Friday night = pizza night! Hier in Amerika dan toch! Toen we haar gingen halen, was ze beteuterd en wilde ze per se blijven. Ik begreep het niet goed, maar eenmaal thuis kwam de kat uit de boom: er was een jongen waar ze wat mee gespeeld had, en daar was ze verliefd op… en nu ging ze hem nooit meer zien en oh wat was ze verdrietig! Tranen met tuiten heeft ze geweend!! De dag erna kon ze zich echter ineens zijn naam herinneren, en heeft ze meteen een heuse liefdesbrief gemaakt met een kadootje erin. Omdat ik zijn naam kende, kon ik zijn adres opzoeken in de ‘school directory’, en zondag kon dan de brief in de bus gestoken worden 🙂 De eerste liefdesbrief, hoe schattig is dat!! Ik heb ‘m niet gelezen, jammer genoeg, maar het zal vast lief geweest zijn 🙂

Het was trouwens niet de eerste verliefdheid, want Sia is al een paar keer verliefd geweest 😉 Maar 1 keer ook een beetje ‘echter’, op een jongen van haar klas. Ze was na een tijdje aan hem gaan zeggen ‘I like you’ ofwel ‘I love you’, dat heb ik niet kunnen achterhalen. Maar helaas was het niet wederzijds, en toen had ze verschrikkelijk groot liefdesverdriet. Hartverscheurend huilen, want nu zou ze nooit kunnen trouwen! Ocharme! Nooit gedacht dat dat zo vroeg al begint, maar blijkbaar wel… Al kan ik me zo vaagweg mijn eigen grote verliefdheid op Brammeke nog herinneren, en dat moet toch ook rond die leeftijd geweest zijn vermoed ik 🙂 Gelukkig ben ik daar ook over geraakt, dus met Sia zal dat hopelijk ook wel lukken 🙂

Kleine, maar heeeeeeel belangrijke noot (vooral belangrijk voor de familieleden…): gelieve NOOIT tegen Sia te zeggen dat ik dit hier gezegd of geschreven heb. Tegen dat ze het zelf kan lezen, zal ze dat hopelijk niet meer zo erg vinden, maar nu mag niemand het weten!! Maar ja, het is zo schattig en ik ben bang dat ik het zelf ga vergeten als ik dat niet opschrijf, dus bega ik hier een zware zonde door dat zomaar open en bloot op het www te gooien… Gelieve dit geheimpje ook een beetje zo te behandelen 🙂

Zaterdag hadden we afgesproken met Lynn en Noah, vrienden die we hadden leren kennen via hun dochtertje Cora, die in Rosanne’s klas zat vorig jaar. De kindjes speelden en hadden plezier, en de volwassenen konden wat babbelen. Toen de kindjes lastig werden, bleek het hoog tijd om te eten, en trokken we naar een pizzeria in de buurt, een van de betere. (Ja, nog eens pizza… het moest gemakkelijk zijn…) Het was lekker, maar de kids hebben wel de keet half op stelten gezet. Kindvriendelijke restaurants, daar kunnen ze toch nog wat aan werken hier. Bij ons in België heb je toch redelijk wat restaurants of brasseries waar er speelgoed of een speelhoek of zo is, maar dat heb ik hier echt nog bijna nooit gezien. Met kinderen op restaurant gaan, gebeurt volgens mij ook weinig of niet, tenzij in pizzeria’s of zo, die dan echter toch ook niet echt super kindvriendelijk ingericht zijn. Maar ik kan mis zijn. Anyway, het was een gezellig dagje.

’s Avonds werd er nog een reuze kaastaart gebakken voor het verjaardagsfeestje van Sia de dag erna. Kaastaart is zowat het allerbelangrijkste voor Sia, dus dat kan niet ontbreken, hoewel de meeste kindjes hier daar niks van moeten hebben….

DSC_0570

De rest van de aankopen was al gedaan. Ik weet niet hoe dat bij ons in Belgie zit, maar die feestjes hier, amai… dat is me een wreed kostelijke bedoening, en daar komt nogal wat bij kijken… Vorig jaar hadden we in een soort peuter-kleutergym een feestje gegeven, iets dat eigenlijk de meeste mensen doen. Maar dat kostte stukken van mensen, en als je meer dan 15 kindjes uitnodigt, wordt het per kind nog eens een pak duurder. Met de grote klas van Sia in gedachten, leek dat me geen best idee. Dus huurden we ‘the little house’, een huis in een speeltuin in de buurt, dat vaak voor feestjes of activiteiten gebruikt wordt. Zoiets als een scoutslokaal bij ons of zo. Zo een bende kinderen moet natuurlijk ook ge-entertained worden, en gezien onze verhuisperikelen zag ik het echt niet zitten om dat zelf voor te bereiden. En maar goed ook, achteraf bekeken! We huurden een heuse tovenaar in, de enige die een in mijn ogen schappelijke prijs vroeg. Verder taart, hapjes, drankjes, bordjes, en goodie bags om uit te delen aan al die kindjes. Ik was nogal laat met de uitnodigingen en dacht dat er misschien niet zoveel volk ging komen, maar niks was minder waar… ik denk dat we in de 30 kindjes hadden en ergens in de 20 volwassenen… De meeste ouders komen namelijk mee, zowel bij feestjes als bij playdates, al begint dat sinds dit jaar wel te veranderen. Gelukkig :-S Ik begrijp om eerlijk te zijn nog altijd niet wat je eraan hebt om playdates te organiseren als de ouders er de hele tijd bij moeten blijven… Maar kom…

IMG_1734IMG_1733DSC_0569

In de voormiddag ging Sia nog naar de balletles, iets dat ze supergraag doet. En daarna was het aftellen naar het feestje. En dat werd toch wel een succes 🙂 de tovenaar, Abracadabra Alex, slaagde erin om die hele bende kids de hele tijd aandachtig te laten luisteren, wat ik toch best een stevige prestatie vond. Hij zette ook Rosanne wat extra in de bloemetjes. We hadden  eerst overwogen om een feestje voor Sia en Rosanne samen te doen, omdat Rosanne verjaart net na onze verhuis. Maar dat werd wat teveel en te ingewikkeld. Dus omdat dat arme kind ook dit jaar geen feestje zal krijgen waarschijnlijk, had ik dat gevraagd. Ze genoot van de extra aandacht!

Na de tovenaar werd er pizza (ja op feestjes is dat ook de gewoonte… :-S maar het is alleen wel niet onze gewoonte om dat 3 keer op 3 dagen te eten!!!) gegeten en daarna -eindelijk- taart!! Liedje zingen, kaarsjes blazen, en eten maar! Na de taart vertrekt iedereen ongeveer, en pas toen de helft van de kindjes al weg waren, kwam er 1 slim meisje vragen of ik ook goodie bags had, en viel mijn frank dat ik die helemaal vergeten uit te delen was… Oeps… Ik heb dus maar aan alle overblijvende kindjes die zakjes gegeven en voor zusjes en broertjes en nog een kindje in de speeltuin, en onze buren, om toch maar van al die brol af te zijn. Want ja, dat is het toch wel eigenlijk, maar kom. Uiteindelijk waren ze allemaal weg! En konden wij alles opruimen! Sia kreeg een massa kado’s, veel te veel eigenlijk. Ik had nog overwogen om op de uitnodiging te zetten om geen kado’s mee te nemen, maar Lode zei van niet. Daar had hij wel wat spijt van! Het grootste deel van alle kadootjes heb ik eigenlijk na het uitpakken gewoon weer in een doos gestoken en beneden weggezet. Ze heeft het nog niet gemist. Erg eigenlijk… :-S Maar ze heeft wel veel gespeeld met de paar dingen die we wel hebben laten liggen, en de boekjes die erbij waren hebben we ook al gelezen 🙂 In elk geval hadden wij een druk maar heel leuk weekend!

En omdat ik zie dat dat bericht hier alweer zo superlang is, ga ik het hier maar eens bij houden. Anders leest toch niemand nog verder, durf ik te denken 🙂 En duurt het nog een eeuwigheid eer ik dat hier eens kan publiceren, waartegen het weer te gedateerd is, en zo blijven we weer bezig he…

PS. Ik heb de foto’s nogal stevig verkleind om ze hierin te zetten. Moesten ze te klein zijn of je kan ze niet goed zien, geven jullie dan even een gil? Want ik weet niet goed of dat er voor jullie hetzelfde uitziet als voor mij… :-S

next destination: Trinidad

lilliepawillie Trinidad (1)

Zoals jullie wel gemerkt hebben, was het hier weer een hele tijd heel erg stil, net zoals op m’n andere blog. Dat betekende niet dat er hier niets gebeurde, wel integendeel zelfs. Er gebeurde heel veel, en er staat ons nog veel te gebeuren ook de volgende maanden. Wij gaan namelijk met ons gezinnetje opnieuw verhuizen, naar Trinidad & Tobago deze keer. Voor wie, net als ik toen ik het eerst hoorde, geen idee heeft waar dat ligt: het zijn twee eilandjes naast de kust van Venezuela. Ze behoren tot de Caraïben, maar liggen onder de meeste andere Carraibische eilanden. Buiten de orkaanzone ook trouwens, niet geheel onbelangrijk dezer dagen. Lode gaat er werken in de hoofdstad, Port of Spain, in Trinidad. En wij gaan mee natuurlijk 😊

lilliepawillie Trinidad (11)lilliepawillie Trinidad (12)lilliepawillie Trinidad (13)

Het is geen makkelijke beslissing geweest en de afgelopen weken en maanden waren dan ook een rollercoaster aan emoties en ook aan allerhande praktische beslommeringen en bekommernissen. We waren helemaal niet van plan om nieuwe oorden op te zoeken, al helemaal niet zo snel. We hebben eigenlijk pas de laatste paar maanden het gevoel dat alles hier op z’n plek begint te vallen, dat we onze weg vinden en deel beginnen te zijn van de gemeenschap hier. Een heel nieuw leven opbouwen ver weg van al je vrienden en familie en alles dat je kent, in een land dat je totaal niet kent, in een cultuur die helemaal anders is, is echt niet makkelijk, om het met een understatement te zeggen. Het vooruitzicht om dat zo snel opnieuw te moeten doen, was niet meteen iets waar ik blij mee was. Maar soms komen kansen je richting uit, en moet je kiezen. We weten niet hoe het gaat zijn, maar we weten ook niet hoe het ons in Amerika verder zou vergaan en welke kansen we al dan niet nog zouden krijgen. Je kan je hoofd daarover breken, proberen zoveel mogelijk informatie te verzamelen, enz. Maar op een gegeven moment moet je beslissen: blijven bij wat je hebt en wat je kent, of een sprong in het onbekende wagen. En we gaan de sprong wagen.

Veel meer ga ik er op dit moment nog niet over vertellen, dat komt nog wel eens. Concreet zullen we vlak na nieuwjaar verhuizen, zodat Sia het tweede semester in haar nieuwe school kan starten en de overgang niet te bruusk is. Afgelopen weekend was  ikzelf in Trinidad om huizen te gaan bezichtigen en er hopelijk een te kunnen uitkiezen. (ik schreef dit bericht daar en ben intussen terug, druk bezig met de uiteindelijke selectie!). Allemaal best spannend dus…

Het voelt dus allemaal best dubbel, maar hoe langer hoe meer begin ik er ook naar uit te kijken. Ik durf te denken dat het gaat meevallen. We hebben veel geleerd uit onze eerste verhuiservaring, en of we nu in Amerika of in Trinidad wonen, we zitten even ver weg van onze vrienden en familie. Het gemis zal er niet groter, noch kleiner op worden. Al moet ik toegeven dat het net ietsje langer zal duren om in Trinidad te geraken dan in Washington DC voor diegenen die een bezoekje hadden overwogen 😊 Maar laat je daar vooral niet door tegenhouden, we ontvangen iedereen nog steeds met open armen 😉 Wie weet post ik binnen enkele maanden wel zoveel geweldige foto’s dat jullie niet meer te houden zijn 😊 En misschien ook niet natuurlijk… 😉 We zien wel. Loslaten is de boodschap! Life is now… ❤

Hopelijk gauw weer wat gewone updates, al belooft het hier de komende weken en maanden weer meer dan druk genoeg te worden 🙂

P.S. Sinds ergens deze zomer ben ik toch ook overstag gegaan voor instagram. Daar post ik regelmatig wel eens wat. Wie wilt, kan me dus ook daar volgen!

Sia’s graduation

Half juni begint de zomervakantie hier al, tenminste in deze regio. In andere regio’s in de VS kan dat een beetje later of zelfs vroeger zijn. Na het eerste weekend van september, waarop het traditioneel ‘labor day’ is (iets als de dag van de arbeid dus), starten de scholen weer. Herfst- en krokusvakantie hebben ze hier niet, paasvakantie ook niet, maar wel 1 week ‘spring break’ rond Pasen. Maar dat allemaal gewoon als ‘weetje’ 😉

Sia graduation (6)Sia graduation (7)

Woensdag 13 juni was het hier zover en zat het schooljaar erop voor Sia. Een bewogen jaar waarin veel gebeurd was en dat niet altijd makkelijk was. Maar ook waarin ze enorm veel geleerd heeft, enorm veel beleefd heeft, en waarin ze mentaal zonder enige twijfel een pak sterker is geworden. Sowieso is het einde van de kleuterschool ook in België wel een beetje een bijzonder moment, dus hier is dat niet anders. En het feit dat het zo een bewogen jaar was, maakte toch dat we ons echt wel extra trots voelden op onze kleine grote meid. Die nu Engels spreekt alsof ze niks anders gewoon is, en soms zelfs moet zoeken naar een woord in het Nederlands. Die België steevast Belgium noemt. Die overal waar ze komt en speelt vriendjes zoekt en vaak ook vindt. Die ook op school bleef proberen om vriendjes te maken in de klas, ook al lukte dat helaas lang niet altijd zo goed als zij en wij dat wel hadden gewild. Die ondanks haar minder goede Engels (t.o.v. haar Amerikaanse klasgenootjes) toch altijd ook haar hand opstak om vanalles te vragen of te zeggen, ook al was het soms frustrerend als ze niet begrepen werd. Die heel vaak zei dat ze haar vriendjes en familie mist, maar er desondanks toch altijd weer opnieuw voor gaat en het intussen steeds minder zegt. Die intussen al een dikke 120cm groot is! Die heel veel zin heeft om naar haar nieuwe school te gaan. En zo kan ik nog wel eventjes doorgaan 🙂
We waren best wel emotioneel. Want de overgang van België naar Amerika was voor haar echt niet makkelijk. Rosanne had en heeft daar weinig last van. Die herinnert zich, buiten de meest nabije mensen, niet veel en fladdert erdoor zonder zich veel aan te trekken van wat er gebeurt. Maar voor Sia lag dat wel anders. Die is al wat gevoeliger en complexer van aard, en had echt al wel ‘vriendjes’ in de klas en familie. Dan gedropt worden in een klas, waar alle kindjes elkaar al kennen en in een taal waar je letterlijk geen woord van verstaat. Wie doet het haar na??? Elke dag opnieuw ondergedompeld worden in (lastige) sociale situaties, tussen mensen waarvan je werkelijk niet weet wat ze zeggen of vragen, waarbij je graag wilt spelen met de andere kindjes maar geen idee hebt wat ze aan het spelen zijn en hun uitleg ook niet begrijpt, als ze al tijd zouden nemen om het eens uit te leggen. Als je iets nodig hebt of iets wilt vragen aan de juf of een kindje, niet de woorden te kennen om dat mee te doen. enz. Ja, wij zijn dus extra trots op haar, op hoe ze doorgezet heeft, hoeveel ze geleerd heeft, zowel qua ‘kennis’ als mentaal.

We waren dus blij dat we er allemaal bij konden zijn op de ‘graduation party’! Sia was al wekenlang aan het oefenen voor de liedjes die ze gingen zingen in de klas. Het moest eigenlijk een beetje geheim blijven, althans, dat wilde Sia zelf 🙂 Maar ze was veel te enthousiast! Dus gaf ze regelmatig performances thuis 😉 Superschattig! En ik was best wel onder de indruk van haar Engels daar! Soms is dat echt gek om haar zo bezig te horen, zoals toen ik deze week naast haar zat en ze een nieuw ‘vriendinnetje’ had bij wat waterfonteintjes in de dierentuin, waar ze vanalles tegen vertelde! Mijn kind spreekt dus gewoonweg vlotjes Engels, zo op haar 5,5!

De festiviteiten begonnen met een kleine tentoonstelling van enkele kunstwerkjes. Sia houdt van knutselen en tekenen en zo, dus ze was reuze-trots op haar werkjes!

Sia graduation (4)

Daarna was er een verhaaltje, en toen was het tijd voor de liedjes! Hier de filmpjes:

Kindergarten here I come!

kindergarten song   Dan was het ‘try everything’ uit de film Zootopia, een leuke film trouwens, voor wie ‘m nog niet zou kennen 🙂 Sia had nogal geoefend thuis en ze gaf zich helemaal!  try everything song

Dan nog een liedje van Bruno Mars!

1-2-3 song

Daarna verlieten ze de klas en kwamen ze heel plechtig terug binnen, haar oogjes blonken nogal!!

entrance

Eerst zei de juf nog wat en vroeg ze wat iedereen geleerd had:

what did they learn

Daarna werden ze een voor een naar voren geroepen om hun ‘diploma’ te ontvangen 🙂 Dikke knuffels met de juffen en dan terug trots het rijtje in 🙂

Sia graduation (9)Sia graduation (10)Sia graduation (11)Sia graduation (12)Sia graduation (13)Sia graduation (14)

Daarna moest Rosanne van Sia ook even haar diploma vasthouden 🙂

Sia graduation (16)

Op het einde nog wat hapjes en drankjes en vor de kids nog een extra hoogtepunt, taart 🙂 De taarten hier zijn niet om over naar huis te schrijven, geloof me, maar gelukkig lusten de kindjes ze maar al te graag 🙂

Deze dag was ook extra ‘speciaal’ voor Sia zelf, omdat ze EINDELIJK haar map met al haar tekeningen en kunstwerkjes en zo naar huis mocht meenemen! Daar was ze al maanden op gebrand, en ze had er al zo vaak iets van gezegd tegen ons ook. Alle kindjes waren daar natuurlijk wel wat op uit, maar Sia blijkbaar het meest, volgens de juffen. Die map was echt een soort trofee, en we hebben er thuis nogal in gekeken! Allemaal heel trots natuurlijk 😉

Sia graduation (3)

En zo zat deze dag erop, en meteen ook het eerste schooljaar van Sia in Amerika…

momenten van eind april en mei 2017

Tja… mooie voornemens, ’t is echt niks voor mij. Alweer bijna 2 maanden geen blogpostje, dorie toch. Maar kijk, ik doe weer eventjes m’n best en zet hier wat dingetjes over eind april en mei. Wat fotootjes op een rijtje, wat verhaaltjes hier en daar. En wie weet raak ik toch ooit nog wel eens bij 🙂 Ik ken mezelf: ik neem me voor niet teveel te schrijven, maar aangezien zowel goeie voornemens als korte berichten niet echt mijn stijl zijn, verwachten jullie je best aan een lang bericht. Je bent gewaarschuwd 🙂

De vorige blogpost bevatte foto’s van bijna eind april. Niet dat er in die laatste week nog vanalles speciaal gebeurde, maar een hoogtepunt zal toch wel de ‘take your kids to work’-day geweest zijn. Dat is een soort ‘officiële’ dag hier, en zo ongeveer alle werkgevers doen daaraan mee. De metro en de straten van DC wemelden dus van de kinderen, klein en groot, die allemaal trots mee naar het werk van mama of papa mochten. Kinderen mogen daarvoor zelfs thuisblijven van school, en meestal is de regel dat ze dan in de plaats van een schooldag een verslagje maken van hun dag op het werk van hun ouder.

verenigde smetskes april-mei (1)

Zo een bende kinderen op het werk, dat zorgt wel voor ambiance! Ikzelf had zo een beetje een dagje voor mezelf, maar ik was niet echt voorbereid, en moest ook over de middag toch terug daar zijn, dus echt productief was m’n dagje niet, maar ik heb er toch van genoten. En de kids ook, die waren aan het crossen door de gangen daar in dat gebouw. Al die normaliter hardwerkende mensen zullen zich niet echt goed hebben kunnen concentreren denk ik 🙂 De dag eindigde met een ijsje, en de t-shirts die ze allemaal moesten aandoen, werden heuse trofeeën!

De dag erna had ik een yoga-dagje met een mama van een ander kindje van Sia haar klas. Daar heb ik megaveel deugd van gehad, en het was wel gek om te beseffen dat ik me niet kon herinneren wanneer ik voor het laatst eens meer dan een paar uurtjes helemaal voor mezelf had, zonder andere dingen aan m’n hoofd, zoals tijdens mijn babysit-namiddagjes altijd wel het geval was. Echt pure me-time, ik heb ervan genoten. En het was goed dat ik wat opgeladen was, want Lode vertrok daarna voor een paar dagen naar Las Vegas, waar een boel Belgische vrienden een vrijgezellenweekend deden. Zo een hele tijd alleen met de kids de hele tijd, is best vermoeiend, maar we hebben gelukkig goed onze plan getrokken. Inclusief de intussen compleet ingeburgerde pizza-avond.

verenigde smetskes april-mei (8)

Boodschappen doen gaat ons intussen goed af met de cargo-bike met elektrisch wiel. Sinds we een 2e batterij hebben, zoef ik zonder zorgen door de straten hier, met kids en/of bagage achterop!

verenigde smetskes april-mei (10)

Er werd ook danig veel gefietst. de meisjes zijn echt dol op hun fietsen! Sia heeft sinds februari of maart een nieuwe, grotere fiets, en doet niks liever dan daar zo snel en hard mogelijk mee door de straat fietsen. Wat ze goed doet ook!

verenigde smetskes april-mei (18)

En ze gooit er nog wat truukjes bovenop ook! Ik hoop dat de links naar de filmpjes werken trouwens (op de ‘foto’ klikken, dan kom je op flickr terecht normaliter), anders moet je gewoon op flickr kijken voor de filmpjes.

mei 2017 (31) mei 2017 (4)

Rosanne is intussen eindelijk weg met het loopfietsje, dat heeft lang geduurd. Maar op een gegeven moment was het zo erg dat ik dat loopfietsje op slot moest zetten, want als ik 1 minuutje niet keek, was ze gegarandeerd vertrokken. Intussen is dat precies overgewaaid – hout vasthouden.

verenigde smetskes april-mei (15)

Fietsen blijft alleszins een grote hobby van die twee! Lode heeft Sia ook wat basis verkeersregels geleerd, zoals het stop-bord . Sia is ook supertrots als ze zelf naar school mag fietsen. Kindjes van haar leeftijd kunnen meestal nog niet fietsen hier, al zijn er wel uitzonderingen. Ze oogst dus veel bewondering op haar fietsje 🙂 Ze heeft zelfs de zoon van onze overburen, een jaar ouder als zij, geïnspireerd om eindelijk echt goed te leren fietsen!

verenigde smetskes april-mei (19)verenigde smetskes april-mei (21)

Op deze foto (hieronder) had ze ineens een konijntje gezien in de tuin. Het loopt hier vol met konijntjes, en sinds Pasen, waar ze haar tutjes (tutu’s – spreek uit: toetoe’s) heeft meegegeven met de Paashaas, zijn alle konijnen paashazen. Al zei ze vorige week ineens van niet, dus wie weet is het voorbij 🙂  En ze vindt het meestal nogal leuk om er achteraan te gaan ook. Maar de grappige foto’s daarvan laat ik maar achterwege 😉

verenigde smetskes april-mei (20)

We hadden begin mei ook een hele fijne dag bij de familie van Dominic, een kindje van Sia haar klas. Lode had tijdens verjaardagsfeestjes plezante babbels gehad met de papa en ik had al wel eens leuk gebabbeld met de mama. Lode had de papa geholpen met contacten in de wereldbank. Netwerken is hier alles, en is, veel meer dan een CV, de sleutel om aan een goeie job te geraken. Dus als een soort van bedanking werden we uitgenodigd, en dat werd een hele fijne dag. Sia heeft superfijn gespeeld, wat haar echt deugd doet. We hebben niet superveel play dates, dus als ze eens 1 op 1 tijd heeft met andere kindjes, is dat extra leuk.

verenigde smetskes april-mei (25)verenigde smetskes april-mei (14)

En ook voor ons was het tof. Ikzelf had en heb het er soms wel wat lastig mee dat ik het zo moeilijk vind om echte contacten te hebben hier. Ik heb vaak het gevoel dat ik nog helemaal niet geïntegreerd ben, wat ik wel verwacht had na een jaar. Het is nu ook niet dat ik asociaal ben, dacht ik zo, al zitten we best vaak thuis en doen de kids hier niet ikweetniethoeveel activiteiten. Maar het zit ‘m ook in dingen als mailtjes sturen (bv. voor playdates) en nooit antwoord krijgen, mensen die vriendelijk zijn als je ermee babbelt en waar je dan niks van hoort als het puntje bij paaltje komt, en dat soort dingen. Ik kan nog wel effe doorgaan. Op de duur begin je je echt af te vragen of je iets verkeerd doet, of er iets is met ons, of er dingen zijn die we niet weten of ongeschreven regels die we niet kennen, of zo. Gek hoe onzeker ik daar soms van word. Het deed mij dan ook echt enorm veel deugd om met de mama van Dominic te babbelen, een Colombiaanse die hier al 10 jaar woont en werkt, en die met een Amerikaan getrouwd is, al heeft hij ook wel wat andere roots. Zij herkende alles wat ik zei, ze zei zelfs dat ze nog steeds bijna enkel niet-Amerikanen echt tot hun vrienden rekent, dat het met de ‘echte’ Amerikanen vaak zo oppervlakkig blijft, enz. Natuurlijk kunnen we dat niet veralgemenen, maar het deed op dat moment (ik zat nogal in een dipje eigenlijk…) zoveel deugd om dat te horen, en te horen dat het dan misschien toch niet aan mij/ons lag/ligt. Een mentale opkikker die ik wel kon gebruiken 😉

Lode won ergens in november of december bij een loterij in de wereldbank 3 vioollessen voor de kids. Door omstandigheden duurde het allemaal heel erg lang om dat geregeld te krijgen, en toen het stilaan in orde bleek te raken, ging de lesgeefster, een consultant van de wereldbank, te verhuizen naar Georgië. Van de 3 lessen hebben we er uiteindelijk maar 1 gekregen, maar dat was wel een groot succes. De kids vonden het de max, en waren helemaal geconcentreerd en serieus! En volgens de juf ging het heel goed zo voor een eerste keer.

twee filmpjes:

mei 2017 (9) mei 2017 (7)

Intussen hebben we dus geen juf meer, en liggen de (gehuurde) violen hier stof te vergaren. Lode wilt toch nog een juf proberen te vinden, omdat ze het toch leuk leken te vinden, maar we zien wel of dat lukt. Ondanks dat de les gewonnen was, is het intussen wel een wreed dure les geworden, zo heel eigenlijk! Al toonde Rosanne het maar wat graag nog eens aan mammietje tijdens haar bezoek (filmpje):

mei 2017 (21)

Wordt vervolgd 🙂

Sia was in de muziekwinkel trouwens helemaal ‘into’ drummen. Wie weet wordt dat haar nieuwe roeping 😉

Ook hier wordt moederkesdag zwaar gevierd. Sia was in de klas al een hele tijd aan het voorbereiden, wat maakte dat ze in die periode ineens vanalles en nog wat voor mij wilde doen en maken, en dat ze extra lief wilde zijn. Superschattig en lief eigenlijk! Zo heeft ze alle hartjespareltjes uit een doos gevist om daar een ketting mee te maken, die ze in opperste concentratie aan het maken was, er nauwlettend op toekijkend dat het zilveren hartje in het midden zou zijn.

verenigde smetskes april-mei (30)verenigde smetskes april-mei (26) Ook in de klasjes werd moederkesdag gevierd. Eerst bij Rosanne. Maar een klein ‘probleempje’ is dat Rosanne het altijd wat lastig heeft om wat afstand te nemen van mij. Ze wilt dan zo dicht mogelijk bij mij blijven, en dat gaat dat niet altijd, wat niet naar haar zin is. En dat heeft iedereen dan geweten…

verenigde smetskes april-mei (31) Ze zong wel een beetje mee met de liedjes! (filmpje)

mei 2017 (14)

En ik kreeg een schattig moederdag-kadootje, wat ook nogal grappig werd toen ik las wat Rosanne had geantwoord op de vraag wat haar blij maakt… 🙂 verenigde smetskes april-mei (32)verenigde smetskes april-mei (33)

Past allemaal perfect in het plaatje, want Rosanne heeft een periode gehad van zware papaliefde! Die is natuurlijk niet voorbij intussen, maar het is een heel klein beetje minder hevig geworden precies 😉 Misschien een klein beetje jammer, want zo was ik het eens niet die voor alles en nog wat opgetrommeld werd door ‘kleine grote baas’ Rosanne 🙂

Kort daarna was het moederkesdag bij Sia in de klas. Intussen was ons hoog bezoek, aka mammietje, gearriveerd, wat wij superfijn vonden! En Sia was dubbel zo trots met zowel mama als mammietje in de klas voor moederkesdag! Ze had voor ons allebei een kadootje en mooie kaart geknutseld!

verenigde smetskes april-mei (41)

er werd ook nog een leuk liedje gezongen (filmpje):

mei 2017 (18)

De komst van mammietje, en haar twee weken durende verblijf bij ons, was een echte highlight voor ons allemaal. Sia genoot heel zichtbaar van de aandacht. Die twee hebben een bijzondere band en het was heel mooi om zien dat dat hier nog minstens even intens is. Ook Rosanne genoot ervan natuurlijk, maar die kon op haar geheel eigen manier ook wel weer heel afwijzend doen. Nee, mama! Nee, mammietje, jij niet! En zo van die dingen… Om daarna weer vol plezier en met blinkende oogjes te vragen of mammietje nog eens ‘ollekebolleke’ met haar wou spelen 🙂 Tja, zo kennen we haar zeker 😉 De peuterpuberteit is hier in volle hevigheid aanwezig! Rosanne trekt zich van niks iets aan, als het haar niet zint, of als ze haar zin niet krijgt, of gewoon , out of the blue: keel open! We zullen het geweten hebben!

Maar ik wijk af. Mammietje kwam en daar hebben we enorm van genoten!

We gingen naar Alexandria Old Town, waar we de Torpedo Factory nog eens bezochten, spek naar de bek van mijn supercreatieve mama. Sia was onze gids, met haar schatkaart waarop ze voortdurend keek om de weg te tonen. Ze had alles uitgestippeld: fiets, metro, stappen, enz. Flink! De kids speelden er weer aan het water, we aten een ijsje, zagen visjes en eendjes, en hadden het naar onze zin. En we gingen ook nog eens naar de Great Falls, waar we met m’n broer Daan ook waren geweest. Maar het moeten niet altijd uitstapjes zijn, want thuis was er evenveel plezier. Ollekebolleke is een favoriet geworden, maar poppenkast was en is dat ook, en nog zoveel andere dingen!

Sia was trouwens, net als bij het vorige bezoek van mammie, in de weer om een mooie verwelkoming te verzorgen, wat ze helemaal zelf bedacht had: (filmpje)

mei 2017 (17)

Voor de kids was het echt wel leuk dat ze nu wat meer aandacht kregen. Nu niet dat ze anders zoveel aandacht te kort komen, maar ik moet natuurlijk wel koken, de was doen, opruimen, en alle andere huishoudelijke dingen doen, en dan is er niet bepaald veel tijd voor de kindjes… De aanwezigheid van m’n mama zorgde ook voor wat extra ontspanning voor mij. Zo kon ik al eens wat naaien overdag, of gewoon eens een boekje lezen, enz. Zalig! En wat ook kon, was dat Lode en ik op weekend konden! M’n mama heeft zowaar 4 volle dagen op de 2 kids gepast hier, wat ons de kans gaf om er eens met z’n tweetjes op uit te gaan. Babysit voor een avondje uit is al een kostelijke zaak (onze babysit kostte bv. 17 dollar p/u. Dat telt nogal rap op…), dus een weekendje is lichtelijk onmogelijk voor ons zo zonder familie in de buurt. Dit was dus ideaal voor ons!

We gingen deze keer naar de Niagara Waterfalls (Canadese kant), en dat was werkelijk een fantastische ervaring! We hadden geluk met het weer, want op de laatste dag na, scheen de zon de hele tijd, wat blijkbaar vaker niet dan wel het geval is. We hadden een geweldig uitzicht vanuit ons hotel:

verenigde smetskes april-mei (47) Alleen al daarvoor was het hotel z’n geld waard! We hebben meer dan eens gewoon een paar uur daar zitten kijken, of wat lezen of zo. We lieten ook een keer de gordijnen open om de zonsopkomst te kunnen zien, adembenemend! verenigde smetskes april-mei (50) Elke avond verlichten ze de watervallen ook, wat ook mooi om zien was, en twee keer per week doen ze zelfs vuurwerk. verenigde smetskes april-mei (49)

Het was wel een beetje een contrast tussen de natuurpracht en al het menselijk bouw- en ander geweld, met de megahotels, casino, en al het andere gedoe als je 1 straat verderloopt van de watervallen. Maar de watervallen zelf zijn zo indrukwekkend dat je dat erbij kan nemen 🙂 Door de zon kregen we zelfs 1 keer een volledige regenboog te zien boven de waterval, vlakbij ons. De foto is mooi, maar in het echt was dat echt bijna overweldigend mooi, zeker in combinatie met de watervallen zelf.

verenigde smetskes april-mei (48)

Ik heb nog veeeeeeeeeel meer foto’s en tips en al over Niagara, misschien schrijf ik daar wel eens een aparte post over, voor wie ooit van plan zou zijn de watervallen te bezoeken 😉 Je weet maar nooit he 😉

Nog een filmpje: IMG_0990

In mei kwamen ook een deel cicaden uit. Een bijzonder natuurfenomeen, omdat ze normaal gezien maar om de 13 of 17 jaar te voorschijn komen! Het is een heel ander type dan de ‘gewone’ krekels. (meer info: hier, hier, …). Ze waren onverwacht, want 4 jaar te vroeg. De klimaatverandering is een mogelijke verklaring daarvoor… Het was alleszins echt wel speciaal. Overal, maar echt overal, vonden we de lege hulzen waar de cicaden uit kwamen. En ook veel cicaden zelf natuurlijk! Sia en Rosanne verzamelden een hele pot vol van die omhulsels, en nog steeds blijven we ze regelmatig vinden. Deze cicaden zelf zijn nu wel weer verdwenen. Binnen een paar jaar dus normaal gezien de ‘echte’ uitbraak van de grote massa, dat moet nogal iets geven! Op deze foto zie je twee ‘lege’ hulzen en een echte cicade:

verenigde smetskes april-mei (45)verenigde smetskes april-mei (46)

En hier eentje die echt net uit z’n huls was gekropen:

verenigde smetskes april-mei (5)

Verder bracht mei ons nog vanalles en nog wat, kleinere dingetjes en zo:

Picknick op een bankje wat verderop, iets wat de kids al superlang eens wilden doen. Nu doen we wel best vaker picknick, soms buiten in onze tuin op een dekentje en tijdens uitstapjes en zo. Maar deze bankjes, vlakbij de school van Sia, hadden we nog niet gehad 🙂

verenigde smetskes april-mei (34)

verenigde smetskes april-mei (35)

Rosanne wilde een boke ‘met appelrientjes’, een boke met mandarijntjes erop dus 🙂 En ze vond het heel lekker! Wij vonden dat heel grappig 🙂 Ze heeft het daarna nog 1 keer gevraagd, maar toen hadden we geen mandarijntjes meer helaas.

verenigde smetskes april-mei (23)

Ik was een keer vergeten het water uit bad te laten lopen, en plots hoorde ik veel gelach uit de badkamer… Stonden ze allebei met hun kleren aan in bad. Ik heb ze dan maar even laten doen, het zag er zo leuk uit 🙂

verenigde smetskes april-mei (24)

Lode ging met de kids naar een muziekfestival in het Kennedy Center. Er was ook hiphop en er waren skaters buiten, en blijkbaar vonden de kids dat geweldig! Ze zijn er nog lang van in de ban geweest en Rosanne zingt nog steeds soms in ‘rap’-stijl 🙂 Omdat het geregend had, was het er echter erg glad op het (stenen) buitenplein, en Sia is daar hard gevallen met een ongelooflijk dikke bult op haar hoofd, die er echt mega-erg uitzag. de ehbo-post bracht niet veel soelaas want die man had er niet veel zin in. Gelukkig een andere post wel, en het is allemaal goed genezen.

verenigde smetskes april-mei (3)verenigde smetskes april-mei (9)

Op dit filmpje zie je de bult ook nog een beetje en kan je de invloed van de rap-muziek op Rosanne horen. Maar eerst vooral ook Sia met een zelfbedacht liedje… De kindjes zingen vaak en dat is echt leuk. Sia kan zelfs best mooi zingen, en ze luistert veel naar muziek en zingt dat dan na 🙂

(filmpje)

mei 2017 (38)

In mei legt elke vogel een ei… En helaas loopt dat niet altijd goed af. We vonden in totaal wel een stuk of 4 dode vogeltjes op ons terras, waarschijnlijk van de musjes die nesten hadden gebouwd in onze dakgoten. Een keer leefde er nog eentje, maar helaas konden we het niet helpen. De meisjes waren er het hart van in, maar alle vogeltjes werden met veel zorg begraven. Na ze eerst bestudeerd te hebben… verenigde smetskes april-mei (29)

Ook minstens 1 vogel die we onderweg met de fiets waren tegengekomen op de grond, moest daarna terug gehaald worden om ‘m te begraven. Sia kan daar echt totaal door van streek zijn, omdat ze die vogel dan wilt begraven omdat ze het zo erg vindt en niet wilt dat de dode vogel opgegeten wordt door wasberen of vossen of … Intussen hebben we dus een half vogelkerkhof vanachter in de tuin 🙂

Rosanne was ook helemaal in de ban van haar pony-boekjes, die ze kreeg van opa. Rosanne is dol op paardjes en pony’s en alles wat daarmee te maken heeft. En op alle diertjes, bij uitbreiding. Deze boekjes werden wekenlang als trofee overal mee naartoe genomen, en ze kende ze bijna vanbuiten 🙂

verenigde smetskes april-mei (40)

verenigde smetskes april-mei (4)

Het is hier natuurlijk lang niet altijd rozengeur en maneschijn, maar gelukkig maken we ook wel veel plezier. Hier (fot boven) deden we sandwich, wat de kids natuurlijk heel plezant vinden 🙂 Er wordt ook veel gedanst en gezongen ten huize Smets-Stynen! Zelfs in de regen! Hier allemaal filmpjes:

 mei 2017 (37)

mei 2017 (35) IMG_1025

april 2017 (613) april 2017 (612)

april 2017 (611)

En hier is Rosanne op uitkijk bij de cavia’tjes. Die zitten al eens graag buiten op het gras in hun ‘playpen’, maar Rosanne is bezorgd dat er een grote vogel komt en de cavia’s meeneemt. Dus heeft ze goed de wacht gehouden 🙂

verenigde smetskes april-mei (13)

Zo, ik denk dat ik er nu wel ongeveer door ben 🙂 Ik kan natuurlijk nog lang doorgaan en er zijn nog 100 andere verhaaltjes te vertellen, maar dit zal wel volstaan voor nu 🙂

verenigde smetskes april-mei (22)

Als je graag ziet wat er zoal gemaakt werd op naai-vlak en zo, of als je graag nog wat extra fotootjes ziet, kan je ook altijd eens gaan piepen op m’n andere blog! En wil je deze blog graag altijd volgen, kan je je emailadres ingeven (bovenaan rechts, bij ‘volg via email’) en dan krijg je een nieuwe post via email!

Tot de volgende keer!

1 jaar Amerika…

Vandaag is het zover: wij zijn nu 1 jaar hier. Ik keek even terug en zag deze post over ons vertrek: https://deverenigdesmetskes.wordpress.com/2016/05/09/vertrokken/. Gek om daarnaar terug te kijken. Wat is er veel gebeurd dat afgelopen jaar, en tegelijk ook helemaal niet precies, het lijkt alsof het gisteren was. Een bewogen jaar was het ook wel, zoveel is zeker…

Ik werk een beetje aan een blogpost over onze ervaringen en gevoelens bij dat jaar, maar heb dat natuurlijk nog lang niet af. En ik heb nog wat naaiprojectjes op stapel staan die ik niet kan laten liggen. Een dag heeft maar 24 uur, dus ja, het zal nog wat geduld vragen 😉

Intussen kunnen jullie wel nog de laatste twee posts lezen van de reeks #happythings:

Dat liep tot Pasen, en ik had me zo halvelings een beetje voorgenomen om dat hier voort te zetten, maar jullie hebben intussen ook al wel door dat goeie voornemens zo niet helemaal m’n ding zijn… Maar ik doe m’n best en zet bij deze even een paar leuke dingen van de week erna (week 17-23 april) in de kijker. Ik doe wel niet meer zo m’n best voor mooie foto’s, dat kostte me net teveel moeite om echt vol te houden 😉

april 2017 (605)

Sia nam deze foto zelf, van haar klasje. Haar leerlingen zaten flink op een rijtje, en zij was Ms. Lela, net zoals haar eigen juf, op wie ze stiekem wel een beetje gek is. Rosanne mocht ook even meedoen, maar volgde de orders niet goed genoeg, dus dat duurde niet lang 🙂 Rosanne kwam dan maar op mijn schoot zitten om 1 van haar favoriete ponyboekjes te lezen. Allemaal boekjes in het Engels over paarden en pony’s, die ze van haar opa toegestuurd krijgt en als ware schatten de hele dag meezeult. Ze gaat er soms zelfs mee slapen! Sia trok deze foto trouwens ook, en ik vind ‘m daarom extra mooi 🙂

april 2017 (611)

Even een klein sfeerbeeld van ons huisje op een doordeweekse dag, met panorama-foto. Kinderen kunnen snel heel veel rommel maken, dus stel je maar eens voor hoe dat hier elke dag is, met kinderen die meer dan de helft van de dag thuis zijn…

april 2017 (613)

Rosanne bezocht hier voor het eerst een tandarts, omdat een van haar voortandjes grijs uitsloeg nadat ze op een kleine twee weken 2 keer zwaar op haar mond gevallen was, met veel tranen en bloed tot gevolg. En dus dat grijze tandje. Het zal waarschijnlijk zonder al te veel erg aflopen, al blijft het afwachten of het grijs terug helemaal wegtrekt. De tandarts was een trut, maar Rosanne was wel keiflink en de mama dus heel trots!

april 2017 (623)

Rosanne heeft echt haar routine’s, zeker zo ’s ochtends als ze naar school gaat. Eerst wordt Sia afgezet en dan zij. Zij duwt op het belletje, we lopen naar de kapstokjes, jasje uit, dan naar de wc, handjes wassen, dan moet er op dit paardje gezeten worden (ah ja, dat is Spirit!), dan eraf en dan moeten we allebei Spirit nog even aaien. Daarna ook de mama van Spirit (niet op de foto, maar een soortgelijk paard) aaien, en dan kunnen we eindelijk de klas binnen. Altijd als laatste, we zullen het nooit leren…

april 2017 (621)

Ze neemt ook altijd vanalles mee, zoals hier dat molentje. Ze moest en zou ook dat vestje aandoen, dat eigenlijk van Sia is, maar er was geen beginnen aan om dat uit haar hoofd te praten. Het is ook elke week ‘Show & Tell’, waarbij de kindjes elk iets mogen meenemen om te tonen aan de klas en er iets over te vertellen. Bij Rosanne is dat altijd een of ander paardje, meestal van playmobil. Soms een hele zak vol, dat kan ook. En blijkbaar doet ze dan soms in de klas ook haar paardjes-imitatie, dat moet ik nog steeds eens op film zien vast te leggen, want het is legendarisch 🙂

april 2017 (630)

Onze babysit is intussen een vaste waarde geworden op woensdagmiddagen, en de kids zijn allebei dol op haar. Ze heet Anastasia. Ze heeft haar handen vol, want ze maken het haar niet makkelijk, maar ze doet dat duidelijk goed, want ze kunnen niet wachten tot ze terug komt, en tellen elke week weer af naar haar komst 🙂 En het helpt enorm voor hun Engels, vooral Rosanne haar Engels is er enorm op vooruit gegaan! Anastasia heeft een fototoestel met een portret-functie, en heeft daar al een paar keer keischone foto’s mee genomen, zoals deze van Sia. Ook mooi meegenomen 🙂

april 2017 (635)

Onze twee cavia’tjes op de schoot 😉 Die twee hebben het ook niet altijd voor de markt met hun twee mama’s, al valt het ook nog wel mee en gaat het ook steeds beter. Gelukkig hebben ze intussen door dat het bij mij wat rustiger is door de band, en dat vind ik zelf ook wel eens leuk 😉

Nu ga ik jullie eventjes jaloers maken, want donderdag ging ik naar deze lezing in de wereldbank:

april 2017 (646)

Jaja, jullie lezen dat goed. Matt Damon ging daar eens komen babbelen. Ik moet u niet vertellen dat er veel volk opdaagde zeker? 😉

april 2017 (640)

Het was natuurlijk wel leuk en spannend om zo een ster in het echt te zien, op minder dan 10 meter (ik had wel wat geluk met m’n plekje). Maar het was ook nog eens interessant en inspirerend om hem bezig te horen over het werk dat hij doet in ontwikkelingslanden. Soms een beetje te technisch voor mij, zeker in dat snelle Engels, maar toch. Het was de moeite, op alle vlakken 😉

Vrijdag kwamen de kindjes van Jessica, een mama met wie ik bevriend ben geraakt, hier spelen met hun au pair. Jessica werkt sinds een paar weken daarvoor terug. Ze had met haar gezin tot de voorbije zomer 4 jaar in Berlijn gewoond, en dat Europese stukje zorgt wel vaker voor ‘meer’ klik dan bij Amerikanen. (maar daarover later nog wel eens meer). Sia komt ook heel goed overeen met haar dochtertjes, en Lars, haar zoontje, zit bij Rosanne in de klas. Zo had ik haar ook leren kennen trouwens. Het is echt heerlijk om de kindjes zo te zien spelen de hele tijd. Vooral voor Sia vind ik dat echt goed, omdat het op school helaas nog altijd niet echt loopt zoals we dat zouden willen, ook al is het niet meer even erg als in het begin. Een leuke playdate compenseert dan ook hopelijk een beetje voor het gemis aan andere vriendjes voor haar… Het leukste was eigenlijk op het einde, dat de meisjes ook een vlekje op hun hand tekenden, zoals de moedervlek van Sia. Ze waren er zelfs over aan het wrijven zodat hun stift-vlekje ook ‘magical’ zou zijn, zoals dat van Sia. Zo mooi…

april 2017 (698)april 2017 (704)

Zaterdag was het hier March For Science hier in DC. Het was slecht weer, Lode zat in Philadelphia voor een congres, en ik had een redelijke kakdag door wat gedoe met onze buren over onze vogelvoederbakjes, Maar we trokken er toch maar op uit. Het was, waarschijnlijk deels door het weer en deels door het andere moment, niet zo indrukwekkend als de March For Women, waar we in januari bij waren. We waren ook aan de late kant, er was een pak minder volk, en de sfeer was minder energetisch. Maar we waren blij dat we erbij waren 😉 Sia had zelf een bordje gemaakt waarop ze schreef ‘I am Science’, waarmee ze trots rondliep 😉

april 2017 (709)april 2017 (726)

april 2017 (715)

april 2017 (743)april 2017 (735)april 2017 (748)april 2017 (963)

Diezelfde dag kregen we bezoek van mijn nicht Anneke. Dat was echt suuuuuperleuk! Het was zo fijn om een beetje bij te babbelen!! Ook de kindjes vonden dat superleuk, zoals altijd wanneer er mensen ‘uit ons land’ komen 😉

april 2017 (751)

De meisjes schattig aan het spelen samen:

april 2017 (750)

En kleine meisjes worden groot, want nadat in december de eerste tand uitviel, is er nu een eerste ‘grote’ tand te zien! Sia apetrots!!!

april 2017 (757)

We sloten de week, met toch best veel slecht weer, af in schoonheid. Voor mijn naaiblog moest ik nog twee kleedjes zien te fotograferen, dus gingen we naar een veldje wat verderop, waar we ook gingen sleeën toen het gesneeuwd had half maart. Daar stond het vol met prachtige boterbloempjes, en Sia kon daar niet genoeg van krijgen. Het leverde enkele mooie plaatjes op, en ook een paar gewone leuke van ons drietjes…

DSC_0328DSC_0394DSC_0370DSC_0373DSC_0381DSC_0386

Ziezo 😉

Hopelijk gauw nog eens wat meer!

XXX

#happythings week 4

Hallo allemaal 😉

zoals gezegd was hier de volgende post in de ‘happy things’ reeks op mijn andere blog! Die gaat over de week die al voorbij is natuurlijk, ik ben een beetje aan de late kant, zoals altijd 😉 Lezen kan je door hier te klikken: week 4

Hieronder nog een paar extra fotootjes van diezelfde week ook. Ik heb er ook een deel op flickr gezet van die week en ik ga proberen een van de volgende dagen nog eens een heleboel foto’s op flickr te zetten. Dan geef ik wel weer even een gilletje hier 😉

Groetjes en tot de volgende keer!

Barbara

IMG_5662

DSC_1005DSC_1000

IMG_5718

DSC_1024 DSC_1029

DSC_1046 DSC_1048
DSC_1032 DSC_1034
IMG_5722
IMG_5735 IMG_5740
IMG_5743

happy things ;-)

Hallo allemaal,

fijn dat jullie hier komen mee lezen! Het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog geblogd heb op deze blog. Ik heb altijd wel vanalles in mijn hoofd om hier te komen schrijven, maar het komt er niet van het te komen neerpennen… Maar ik doe m’n best om daar wat verandering in te brengen, meer kan ik niet beloven 😉

Sommigen onder jullie weten misschien dat ik er nog een andere blog op nahoud, eentje waarin ik vooral schrijf over mijn naaisels en creatieve ‘avonturen’. Daar heb ik de voorbije drie weken wel telkens een rubriekje gepubliceerd onder de naam ‘Happy things’, een rubriek door een andere blogster in het leven geroepen om de mooie momenten van alledag te proberen te fotograferen en er dan wat over te schrijven. Ik deel hier graag even met jullie de links naar de afgelopen drie weken (gewoon erop klikken):

Later deze week zal ik er een vierde deeltje bij plakken, en zal ik de link hier ook even komen plakken 😉 Wie interesse heeft in naaisels en dat soort dingen, kan me ook altijd volgen op die blog, maar als dat je niet interesseert, vermoed ik dat het je niet zo zal aanspreken 😉 Alleen voor de familie misschien, voor de fotootjes van de kindjes of zo 😉
 .
Hopelijk gaat alles goed daar in het verre België! Wij vinden het altijd fijn om wat nieuws te krijgen van jullie ook! Bedankt voor de mailtjes die ik als antwoord kreeg op mijn bericht over de blogverhuis!
 .
Tot gauw!
 .
Liefs,
 .
Barbara en co

onze week in beelden

We zijn nu een weekje terug in de VS. Ons bezoek aan het thuisfront in België zit erop. Wat zijn die respectievelijk 5 (voor mezelf en de kids) en 2 (voor Lode) weken gevlogen! We hadden toch een beetje onderschat hoe druk het zou zijn. Ik dacht op voorhand dat ik nog redelijk wat gaatjes in de kalender had, maar eenmaal daar bleken die gaatjes toch meer dan snel volgepland te raken. Maar dat betekende ook dat we heel veel mensen hebben kunnen terugzien, zij het misschien niet iedereen, of niet iedereen evenveel als we zouden gewild hebben. We hebben echt genoten van die vele sociale en familiale contacten, iets dat we meenemen in ons hart en waar we hier nog met heel veel plezier aan kunnen terugdenken. Dankjewel allemaal om zulke lieve, fijne, warme, toffe mensen te zijn, die ons blijven steunen, volgen, en in het hart dragen! Wat een mooie manier om een nieuw jaar, ons eerste geheel Amerikaanse, mee te starten…

januari 2017 (182)

Zondag 8 januari vlogen we dus terug! Om iets voor 10u stonden we klaar op de luchthaven en namen we afscheid van onze familie. Best emotioneel toch wel…

Het was een ellenlange rij om in te checken bij United Airlines, voor mij zelfs ongezien lang, en wij waren redelijk laatst, zo bleek. In de rij kregen we allevier (ja, ook de kids!)al allerlei ‘security questions’, maar dat was gelukkig niet echt een probleem. Daarna kon ik met de kindjes weg, zodat die niet mee moesten aanschuiven. Het duurde bijna een uur eer Lode ons ingecheckt kreeg en nog geen uur later (om 11.55u) zou onze vlucht al vertrekken. We hebben ons dan wel niet echt gehaast, omdat het niet onze schuld was dat de rij zo lang was, maar echt relax was het wel niet helemaal. Gelukkig ging alles eigenlijk wel vlot. Al werden bij de bagagecontrole mijn handen en voeten wel gecontroleerd op explosieven, omdat ik om de een of andere reden een alarmpje bleef geven bij de metaaldetectie… Ook eens iets anders 🙂  Lees verder