1 jaar Amerika…

Vandaag is het zover: wij zijn nu 1 jaar hier. Ik keek even terug en zag deze post over ons vertrek: https://deverenigdesmetskes.wordpress.com/2016/05/09/vertrokken/. Gek om daarnaar terug te kijken. Wat is er veel gebeurd dat afgelopen jaar, en tegelijk ook helemaal niet precies, het lijkt alsof het gisteren was. Een bewogen jaar was het ook wel, zoveel is zeker…

Ik werk een beetje aan een blogpost over onze ervaringen en gevoelens bij dat jaar, maar heb dat natuurlijk nog lang niet af. En ik heb nog wat naaiprojectjes op stapel staan die ik niet kan laten liggen. Een dag heeft maar 24 uur, dus ja, het zal nog wat geduld vragen 😉

Intussen kunnen jullie wel nog de laatste twee posts lezen van de reeks #happythings:

Dat liep tot Pasen, en ik had me zo halvelings een beetje voorgenomen om dat hier voort te zetten, maar jullie hebben intussen ook al wel door dat goeie voornemens zo niet helemaal m’n ding zijn… Maar ik doe m’n best en zet bij deze even een paar leuke dingen van de week erna (week 17-23 april) in de kijker. Ik doe wel niet meer zo m’n best voor mooie foto’s, dat kostte me net teveel moeite om echt vol te houden 😉

april 2017 (605)

Sia nam deze foto zelf, van haar klasje. Haar leerlingen zaten flink op een rijtje, en zij was Ms. Lela, net zoals haar eigen juf, op wie ze stiekem wel een beetje gek is. Rosanne mocht ook even meedoen, maar volgde de orders niet goed genoeg, dus dat duurde niet lang 🙂 Rosanne kwam dan maar op mijn schoot zitten om 1 van haar favoriete ponyboekjes te lezen. Allemaal boekjes in het Engels over paarden en pony’s, die ze van haar opa toegestuurd krijgt en als ware schatten de hele dag meezeult. Ze gaat er soms zelfs mee slapen! Sia trok deze foto trouwens ook, en ik vind ‘m daarom extra mooi 🙂

april 2017 (611)

Even een klein sfeerbeeld van ons huisje op een doordeweekse dag, met panorama-foto. Kinderen kunnen snel heel veel rommel maken, dus stel je maar eens voor hoe dat hier elke dag is, met kinderen die meer dan de helft van de dag thuis zijn…

april 2017 (613)

Rosanne bezocht hier voor het eerst een tandarts, omdat een van haar voortandjes grijs uitsloeg nadat ze op een kleine twee weken 2 keer zwaar op haar mond gevallen was, met veel tranen en bloed tot gevolg. En dus dat grijze tandje. Het zal waarschijnlijk zonder al te veel erg aflopen, al blijft het afwachten of het grijs terug helemaal wegtrekt. De tandarts was een trut, maar Rosanne was wel keiflink en de mama dus heel trots!

april 2017 (623)

Rosanne heeft echt haar routine’s, zeker zo ’s ochtends als ze naar school gaat. Eerst wordt Sia afgezet en dan zij. Zij duwt op het belletje, we lopen naar de kapstokjes, jasje uit, dan naar de wc, handjes wassen, dan moet er op dit paardje gezeten worden (ah ja, dat is Spirit!), dan eraf en dan moeten we allebei Spirit nog even aaien. Daarna ook de mama van Spirit (niet op de foto, maar een soortgelijk paard) aaien, en dan kunnen we eindelijk de klas binnen. Altijd als laatste, we zullen het nooit leren…

april 2017 (621)

Ze neemt ook altijd vanalles mee, zoals hier dat molentje. Ze moest en zou ook dat vestje aandoen, dat eigenlijk van Sia is, maar er was geen beginnen aan om dat uit haar hoofd te praten. Het is ook elke week ‘Show & Tell’, waarbij de kindjes elk iets mogen meenemen om te tonen aan de klas en er iets over te vertellen. Bij Rosanne is dat altijd een of ander paardje, meestal van playmobil. Soms een hele zak vol, dat kan ook. En blijkbaar doet ze dan soms in de klas ook haar paardjes-imitatie, dat moet ik nog steeds eens op film zien vast te leggen, want het is legendarisch 🙂

april 2017 (630)

Onze babysit is intussen een vaste waarde geworden op woensdagmiddagen, en de kids zijn allebei dol op haar. Ze heet Anastasia. Ze heeft haar handen vol, want ze maken het haar niet makkelijk, maar ze doet dat duidelijk goed, want ze kunnen niet wachten tot ze terug komt, en tellen elke week weer af naar haar komst 🙂 En het helpt enorm voor hun Engels, vooral Rosanne haar Engels is er enorm op vooruit gegaan! Anastasia heeft een fototoestel met een portret-functie, en heeft daar al een paar keer keischone foto’s mee genomen, zoals deze van Sia. Ook mooi meegenomen 🙂

april 2017 (635)

Onze twee cavia’tjes op de schoot 😉 Die twee hebben het ook niet altijd voor de markt met hun twee mama’s, al valt het ook nog wel mee en gaat het ook steeds beter. Gelukkig hebben ze intussen door dat het bij mij wat rustiger is door de band, en dat vind ik zelf ook wel eens leuk 😉

Nu ga ik jullie eventjes jaloers maken, want donderdag ging ik naar deze lezing in de wereldbank:

april 2017 (646)

Jaja, jullie lezen dat goed. Matt Damon ging daar eens komen babbelen. Ik moet u niet vertellen dat er veel volk opdaagde zeker? 😉

april 2017 (640)

Het was natuurlijk wel leuk en spannend om zo een ster in het echt te zien, op minder dan 10 meter (ik had wel wat geluk met m’n plekje). Maar het was ook nog eens interessant en inspirerend om hem bezig te horen over het werk dat hij doet in ontwikkelingslanden. Soms een beetje te technisch voor mij, zeker in dat snelle Engels, maar toch. Het was de moeite, op alle vlakken 😉

Vrijdag kwamen de kindjes van Jessica, een mama met wie ik bevriend ben geraakt, hier spelen met hun au pair. Jessica werkt sinds een paar weken daarvoor terug. Ze had met haar gezin tot de voorbije zomer 4 jaar in Berlijn gewoond, en dat Europese stukje zorgt wel vaker voor ‘meer’ klik dan bij Amerikanen. (maar daarover later nog wel eens meer). Sia komt ook heel goed overeen met haar dochtertjes, en Lars, haar zoontje, zit bij Rosanne in de klas. Zo had ik haar ook leren kennen trouwens. Het is echt heerlijk om de kindjes zo te zien spelen de hele tijd. Vooral voor Sia vind ik dat echt goed, omdat het op school helaas nog altijd niet echt loopt zoals we dat zouden willen, ook al is het niet meer even erg als in het begin. Een leuke playdate compenseert dan ook hopelijk een beetje voor het gemis aan andere vriendjes voor haar… Het leukste was eigenlijk op het einde, dat de meisjes ook een vlekje op hun hand tekenden, zoals de moedervlek van Sia. Ze waren er zelfs over aan het wrijven zodat hun stift-vlekje ook ‘magical’ zou zijn, zoals dat van Sia. Zo mooi…

april 2017 (698)april 2017 (704)

Zaterdag was het hier March For Science hier in DC. Het was slecht weer, Lode zat in Philadelphia voor een congres, en ik had een redelijke kakdag door wat gedoe met onze buren over onze vogelvoederbakjes, Maar we trokken er toch maar op uit. Het was, waarschijnlijk deels door het weer en deels door het andere moment, niet zo indrukwekkend als de March For Women, waar we in januari bij waren. We waren ook aan de late kant, er was een pak minder volk, en de sfeer was minder energetisch. Maar we waren blij dat we erbij waren 😉 Sia had zelf een bordje gemaakt waarop ze schreef ‘I am Science’, waarmee ze trots rondliep 😉

april 2017 (709)april 2017 (726)

april 2017 (715)

april 2017 (743)april 2017 (735)april 2017 (748)april 2017 (963)

Diezelfde dag kregen we bezoek van mijn nicht Anneke. Dat was echt suuuuuperleuk! Het was zo fijn om een beetje bij te babbelen!! Ook de kindjes vonden dat superleuk, zoals altijd wanneer er mensen ‘uit ons land’ komen 😉

april 2017 (751)

De meisjes schattig aan het spelen samen:

april 2017 (750)

En kleine meisjes worden groot, want nadat in december de eerste tand uitviel, is er nu een eerste ‘grote’ tand te zien! Sia apetrots!!!

april 2017 (757)

We sloten de week, met toch best veel slecht weer, af in schoonheid. Voor mijn naaiblog moest ik nog twee kleedjes zien te fotograferen, dus gingen we naar een veldje wat verderop, waar we ook gingen sleeën toen het gesneeuwd had half maart. Daar stond het vol met prachtige boterbloempjes, en Sia kon daar niet genoeg van krijgen. Het leverde enkele mooie plaatjes op, en ook een paar gewone leuke van ons drietjes…

DSC_0328DSC_0394DSC_0370DSC_0373DSC_0381DSC_0386

Ziezo 😉

Hopelijk gauw nog eens wat meer!

XXX

#happythings week 4

Hallo allemaal 😉

zoals gezegd was hier de volgende post in de ‘happy things’ reeks op mijn andere blog! Die gaat over de week die al voorbij is natuurlijk, ik ben een beetje aan de late kant, zoals altijd 😉 Lezen kan je door hier te klikken: week 4

Hieronder nog een paar extra fotootjes van diezelfde week ook. Ik heb er ook een deel op flickr gezet van die week en ik ga proberen een van de volgende dagen nog eens een heleboel foto’s op flickr te zetten. Dan geef ik wel weer even een gilletje hier 😉

Groetjes en tot de volgende keer!

Barbara

IMG_5662

DSC_1005DSC_1000

IMG_5718

DSC_1024 DSC_1029

DSC_1046 DSC_1048
DSC_1032 DSC_1034
IMG_5722
IMG_5735 IMG_5740
IMG_5743

happy things ;-)

Hallo allemaal,

fijn dat jullie hier komen mee lezen! Het is alweer een hele tijd geleden dat ik nog geblogd heb op deze blog. Ik heb altijd wel vanalles in mijn hoofd om hier te komen schrijven, maar het komt er niet van het te komen neerpennen… Maar ik doe m’n best om daar wat verandering in te brengen, meer kan ik niet beloven 😉

Sommigen onder jullie weten misschien dat ik er nog een andere blog op nahoud, eentje waarin ik vooral schrijf over mijn naaisels en creatieve ‘avonturen’. Daar heb ik de voorbije drie weken wel telkens een rubriekje gepubliceerd onder de naam ‘Happy things’, een rubriek door een andere blogster in het leven geroepen om de mooie momenten van alledag te proberen te fotograferen en er dan wat over te schrijven. Ik deel hier graag even met jullie de links naar de afgelopen drie weken (gewoon erop klikken):

Later deze week zal ik er een vierde deeltje bij plakken, en zal ik de link hier ook even komen plakken 😉 Wie interesse heeft in naaisels en dat soort dingen, kan me ook altijd volgen op die blog, maar als dat je niet interesseert, vermoed ik dat het je niet zo zal aanspreken 😉 Alleen voor de familie misschien, voor de fotootjes van de kindjes of zo 😉
 .
Hopelijk gaat alles goed daar in het verre België! Wij vinden het altijd fijn om wat nieuws te krijgen van jullie ook! Bedankt voor de mailtjes die ik als antwoord kreeg op mijn bericht over de blogverhuis!
 .
Tot gauw!
 .
Liefs,
 .
Barbara en co

onze week in beelden

We zijn nu een weekje terug in de VS. Ons bezoek aan het thuisfront in België zit erop. Wat zijn die respectievelijk 5 (voor mezelf en de kids) en 2 (voor Lode) weken gevlogen! We hadden toch een beetje onderschat hoe druk het zou zijn. Ik dacht op voorhand dat ik nog redelijk wat gaatjes in de kalender had, maar eenmaal daar bleken die gaatjes toch meer dan snel volgepland te raken. Maar dat betekende ook dat we heel veel mensen hebben kunnen terugzien, zij het misschien niet iedereen, of niet iedereen evenveel als we zouden gewild hebben. We hebben echt genoten van die vele sociale en familiale contacten, iets dat we meenemen in ons hart en waar we hier nog met heel veel plezier aan kunnen terugdenken. Dankjewel allemaal om zulke lieve, fijne, warme, toffe mensen te zijn, die ons blijven steunen, volgen, en in het hart dragen! Wat een mooie manier om een nieuw jaar, ons eerste geheel Amerikaanse, mee te starten…

januari 2017 (182)

Zondag 8 januari vlogen we dus terug! Om iets voor 10u stonden we klaar op de luchthaven en namen we afscheid van onze familie. Best emotioneel toch wel…

Het was een ellenlange rij om in te checken bij United Airlines, voor mij zelfs ongezien lang, en wij waren redelijk laatst, zo bleek. In de rij kregen we allevier (ja, ook de kids!)al allerlei ‘security questions’, maar dat was gelukkig niet echt een probleem. Daarna kon ik met de kindjes weg, zodat die niet mee moesten aanschuiven. Het duurde bijna een uur eer Lode ons ingecheckt kreeg en nog geen uur later (om 11.55u) zou onze vlucht al vertrekken. We hebben ons dan wel niet echt gehaast, omdat het niet onze schuld was dat de rij zo lang was, maar echt relax was het wel niet helemaal. Gelukkig ging alles eigenlijk wel vlot. Al werden bij de bagagecontrole mijn handen en voeten wel gecontroleerd op explosieven, omdat ik om de een of andere reden een alarmpje bleef geven bij de metaaldetectie… Ook eens iets anders 🙂  Lees verder

what is there to say…

Deze ochtend was geen ochtend zoals alle andere. Gisteren op de dag dat we hier precies een half jaar waren, gebeurde datgene dat we allemaal amper voor mogelijk hielden. Maar het is nu wel gebeurd. Het is geen nare droom, het is werkelijkheid. Zowel Lode als ik zaten gisteren de hele avond en nacht aan de tv gekluisterd, met open mond de ontwikkelingen volgend. Die er steeds slechter uitzagen.

IMG_3175

IMG_3176

IMG_3177

IMG_3178

IMG_3179

IMG_3180

Lees verder

halloween!

Amerika LOVES Halloween!!! Zoveel is wel zeker! Dat is hier echt één grote gekte, geen ontsnappen mogelijk! Overal zie je al wekenlang pompoenen, doodskoppen, alle mogelijke decoratie, enz. Sia was helemaal in de ban van Halloween, en doorheen de afgelopen weken ging haar enthousiasme serieus in crescendo! Het begon al toen ze met Lex en Anne-Leen naar de winkel was geweest, begin oktober, en ze van hen een ‘pumpkin carving set’ had gekregen, waar ze steeds vaker van vroeg ‘wanneer we dat nu eindelijk eens gingen doen’ 🙂 Steeds vaker zagen we daarna her en der decoratie opduiken in de tuinen. En de kids maar wijzen! Zelfs een ochtend een ware crisis omdat ik niet eerst nog eens de hele straat in de tegenovergestelde richting wilde uitrijden zodat we naar ‘de spinnenwebben’ konden gaan kijken! En dat ze er hier iets van kunnen, is een waar understatement! De meeste huizen houden het eerder bescheiden, met pompoenen, wat van die spinnenwebben, wat doodskoppen, wat lichtjes, grafzerken, spinnen, … of een combinatie van die kleinere dingen of zo. Maar er zijn er ook die er, net zoals ons bij kerstmis, een waar spektakel van maken! Ik heb van een paar wat foto’s genomen, maar de allerbeste die ik zag, hebben we niet op foto. Maar geloof me maar: ’t was de moeite 🙂 En ’s avonds nog meer, als ook de verlichting in het spel kwam!

Hier een paar voorbeeldjes die ik eens in de rapte trok onderweg naar de preschool van Rosanne:

halloween verenigde smetskes (38)

halloween verenigde smetskes (39)

halloween verenigde smetskes (40)

Maar het zijn er allemaal nogal bescheiden, dus ik zal volgens jaar wat beter m’n best doen voor wat spannendere foto’s 😉 Lees verder

september – deel 1

Zoals jullie wel merken ben ik hier serieus aan het slabakken met het bijhouden van de blog. Dus bij deze een kleine poging om wat bij te benen, met een overzichtje van onze maand september.

Op 1 september waren de scholen hier net enkele dagen gestart, en zo ook de preschool van zowel Sia als Rosanne. Ze deden een soort ‘school picknick’ voor alle kindjes en ouders van de drie locaties, toevallig vlakbij ons, aan de school waar Sia vanaf volgend jaar heen zal gaan. Sia is er helemaal zelf naartoe gefietst, want intussen kan ze fietsen als een pro! Iets waar ze o zo trots op is trouwens!

augustus 2016 (641)

Er stond een reusachtige glijbaan-springkasteel, waar de kids natuurlijk meteen door aangetrokken werden. Sia vond het geweldig!

september 2016 (11)

Rosanne wilde dan natuurlijk ook meteen, maar was eigenlijk misschien wel net iets te klein om erop te klimmen. Maar haar lieve grote zus was apetrots dat ze haar klein zusje kon helpen, en dat was zo schattig om zien! Lees verder

Gary, ons nieuwe huisdier

Jaja, we hebben er eentje. Of ’t is te zeggen, ‘sort of’. Niet helemaal eigenlijk. Maar wel een ‘specialleke’. We hadden al eens het vermoeden dat hij misschien eens op bezoek was geweest, maar net te laat was voor the party. Wat een geluk dat wij gedacht hadden aan extra gasten die in feite niet echt helemaal uitgenodigd waren, en dus wat chips hadden overgelaten.  Gary heeft dan dat doosje chips maar zelf opengedaan en er de resterende chipjes zelf vakkundig uit gekregen en verorberd. Onions and cheese, zijn favoriet, zoveel was duidelijk. Jammer genoeg heeft hij daarbij onze geliefde rode stenen bloem willen gebruiken om eens rond te zwieren op ons terras, en dat is niet zo goed geëindigd voor de bloem. Maar hij maakt dat intussen goed door de vele bezoekjes waarbij hij ons zo lief aankijkt.

Onze eerste èchte ontmoeting dateert van begin september, toen we in het aangename gezelschap van onze Belgische vrienden Koen en Cécile aan het tafelen waren op ons terras. Gary had toen nog geen naam, maar had wel nog een broertje/zusje/baby bij, die we echter sindsdien niet meer gezien hebben. We denken dat Gary de lekkere broodkorstjes voor zichzelf wil houden. Zijn niet alle mannen een beetje zo? Enfin, we weten eigenlijk niet zeker dat Gary een man is, maar laten we daar dan maar van uitgaan.

Onze eerste ontmoeting dus. Ik dacht eerst dat ik een eekhoorn had gezien in de boom naast ons terras. Maar plots keken twee paar oogjes ons vieren aan, aangetrokken door de geur van het lekkere eten. Gary & company hadden daar ook wel zin in. We waren helemaal van ons stuk gebracht door onze twee extra gasten, maar jammer genoeg gold hetzelfde voor de company van Gary, die besloot naar hogere regionen te trekken en die we sindsdien niet meer terugzagen. Ik denk dat die ons niet zo tof vond. Maar Gary is dus wèl gebleven. Hij kreeg lekkere korstjes, nam ze zelfs uit de handen van Cécile aan, al hangend aan de boom met zijn scherpe nageltjes. Wat een acrobaat! Onze avond was meteen méér dan geslaagd, en de conclusie was: als wij niet naar Planckendael kunnen, komt Planckendael wel naar ons. Nah. 🙂 Lees verder

Sia

Deze keer een berichtje over Sia, het schoolgaan, hoe ze daarmee omgaat, de ups en downs waarmee het verloopt, en hoe wij daar proberen mee om te gaan.. Het zijn niet veel foto’s deze keer en wel veel tekst, dus jullie zijn gewaarschuwd 😉

Sia is gestart op 25 juli. We noemen het haar ‘klasje’, maar in feite was dit een ‘summer camp’, een soort zomerkampje dus, dat doorging op dezelfde locatie als waar ze ook naar de preschool zou gaan. Het summer camp draait elke twee weken rond een welbepaald thema. Zo startte Sia in de helft van het thema ‘scails, tales and feathers’, waarbij er vooral rond dieren, geluiden, verschillen en gelijkenissen tussen dieren, enz. werd gewerkt. Daarna was het twee weken ‘symphony of the five senses’, dat over de zintuigen ging,  en de laatste  week was het thema ‘Olympics‘, over sport dus. Tijdens die periode wordt er dus a.h.v. boekjes, knutselen, liedjes, spelletjes, … rond het thema gewerkt, wat eigenlijk heel leuk was. Daarnaast waren er ook vaste terugkerende activiteiten: wekelijks is het twee keer waterspelletjes, 1 keer beweging en 1 keer muziek. Summer camp eindigde op 19 augustus, waarna er een weekje vakantie was.

Hier enkele dingetjes die ze de eerste week gemaakt heeft, toen het dus ging over dieren:

IMG_1760

september 2016 (182)

Ze was echt zo trots als een gieter telkens! Bij die muis heeft ze haarfijn aan mij en Rosanne uitgelegd hoe ze dat gemaakt had, omdat Rosanne er ook zo eentje wilde. En meestal wilt ze zeker weten of papa op tijd thuis gaat komen zodat ze het nog kan tonen, en anders moeten we bellen via facetime zodat ze het via de telefoon kan laten zien! Lees verder

Consumerica

Kijk allemaal even naar de onderstaande grafiek: die geeft weer hoeveel huishoudens uitgeven aan voedsel, kleren, energie, allerhande diensten, enz, enz. En jawel hoor, de VS steken er weer met kop en schouders boven uit (ook per capita en relatief tav het BBP zit de VS steevast in de kopgroep): de Amerikaanders slagen erin om op één jaar tijd 11 500 miljard USD op te souperen. Dat is ruwweg 30 keer de waarde van de gehele Belgische economie.

https://data.oecd.org/chart/4CiW

Na iets meer dan drie maanden te hebben doorgebracht in “The Land of Opportunity” begin ik stillaan te begrijpen waarom. Alles is er hier op gericht om geld te laten rollen. Zoals bekend hebben Amerikanen gemiddeld gezien niet één maar drie kredietkaarten. En een kredietkaart mag je hier letterlijk nemen: terwijl het saldo van onze Belgische kredietkaarten maandelijks van de zichtrekening wordt afgehaald, mag de schuld op een Amerikaanse kredietkaart rustig blijven staan, maand na maand. En dat kan serieus oplopen, te weten dat ze hier niet moeilijk doen over de ‘spending limit’. Zo ik kon die verhogen tot 50,000 $/maand, de sky is de limit, maar heb toch braafjes voor 10,000$ gekozen.

Daar houdt het uiteraard niet op. Het gaat niet alleen over het aantal kredietkaarten, maar ook over het gebruik ervan. Ze hebben er hier voor gezorgd dat het zo min mogelijk moeite kost om geld uit te geven: vergeet codes intikken, enkel ‘swipen’ is voldoende, vergeet uw pc-banking toestel bij een online aankoop, enkel het ingeven van uw kredietkaartnummer (en CVC code) volstaat. Of nog makkelijker: verschillende apps – o.a. Uber, UberEats, Apple Pay, Starbucks, Amazon One Click Buy -zorgen ervoor dat je, letterlijk, met één druk op de knop uw aankoop kan doen. Heel verleidelijk, en wij doen gewillig (en een beetje onbezonnen) mee, gesteund door de interestvrije ‘settling-in loan’ van m’n werkgever.

Al dat gemak heeft natuurlijk z’n keerzijde: kredietkaartfraude. En dat hebben wij al aan de levende lijve moge ondervinden. Eén of ander malafide sujet is erin geslaagd om mijn kaartgegevens te bemachtigen – ik vermoed via de Metro betaalterminal – en heeft zichzelf eens goed in de watten gelegd in Oklahoma City, voor ongeveer 4000 euro aankopen bij TJ Maxx, Marc’O Polo en Nike. En wij zijn geen alleenstaand geval: blijkbaar is de VS verantwoordelijk voor 47 percent van ’s werelds kredietfraude, terwijl het maar 23 percent van het volume vertegenwoordigt (voor degenen die er meer over willen weten, klik hier).

Om af te sluiten, nog twee consumptie-categorieën waar de Amerikanen in ‘uitblinken’: energie-verbruik en dienstverlening. Wat dat laatste betreft is letterlijk alles mogelijk. Tuinmannen zijn dagelijkse kost, nanny’s eveneens en ook allerhande kuisploegen staan klaar om uw huis een beurt te geven. Maar daar eindigt het niet. De app Taskrabbit laat zelfs toe dat je iemand kan inhuren om in de wachtrij te gaan staan voor u … God Bless America…

Wat energieverbruik betreft, weten we allemaal hoe goedkoop de naft hier is, gemiddeld een halve euro per liter. Als gevolg wordt er dus duchtig met de auto gereden. Maar het energieverbruik om de gebouwen hier op temperatuur te houden, tart werkelijk alle verbeelding. Isolering, daar doen ze hier niet aan mee (0 isolatie in ons huis, geen spouwmuur, overal enkel glas), en dat terwijl het hier ’s zomers bloedheet is en in de winter ijskoud kan worden. Als je daarenboven weet dat de gemiddelde Amerikaan het graag koel heeft in de zomer – lees rond de 19°C – dan hoeft het niet te verbazen dat de airco hier constant op volle toeren draait, overal waar je komt. Met het absurde gevolg dat enkele mensen bij mij op het werk een elektrische kacheltje hebben aanstaan “omdat die airco toch nogal koud staat”.  Mja.

Dat allemaal gezegd zijnde zou het de slabakkende economieën in Europa wel ten goede komen om de consumptie-portefeuille wat meer open te trekken (consumptieve bestedingen vormen een belangrijk deel van de economische taart), dat zal zeker helpen om de trend in de onderstaande grafiek te keren. Dus laat het geld maar rollen, mijn Belgische sympathisanten 😉

us-vs-europe-economy

Good luck and good night,

Luigi el Consumero